Een moment dat bleef hangen
Ik pakte mijn eigen bestelling aan. De kassier riep mijn nummer en ik schoof mijn dienblad naar me toe. Alles in mij wilde doen wat ik altijd doe: naar een tafel lopen, zitten, eten en mijn dag vergeten.
Maar ik kon het niet.
Want ik zag het meisje nog steeds voor me. Hoe ze naar de menukaart keek alsof het een sprookjesboek was, hoe haar gezicht even openbrak bij het idee van een speeltje, en hoe die hoop daarna weer dichtklapte.
Ik deed een stap richting de tafels… en draaide toen om.
Ik liep terug naar de kassa met een gevoel dat ik niet goed kon uitleggen. Het was geen heldhaftigheid, geen groots gebaar. Het was iets eenvoudigers. Een soort onrust in mijn borstkas die pas zou verdwijnen als ik iets deed.
Ik boog me iets naar de kassier toe en sprak zachter, zodat de moeder en het meisje het niet konden horen.
“Kunt u aan hun bestelling een Happy Meal toevoegen?” vroeg ik. “Maar… zonder te zeggen van wie het komt.”
De kassier keek even verrast, maar knikte toen. Hij tikte iets in. Ik betaalde en stapte snel opzij, alsof ik bang was dat ik mezelf zou betrappen op het zoeken naar erkenning.
Ik wilde geen dankjewel.
Ik wilde geen moment waarop ze zich verplicht zouden voelen.
Ik wilde alleen dat het meisje even het gevoel kreeg dat ze wél iets mocht hebben.
