Juan was als eerste aan de beurt. Hij had zijn eigen geloften geschreven. Hij haalde een klein opgevouwen papiertje uit zijn zak.
« Angelica, » begon hij, zijn stem trillend van geoefende emotie. « Drie jaar geleden kwam je in mijn leven en veranderde alles. Je maakte dat ik een beter mens wilde zijn. Ik beloof je lief te hebben door de stormen en de stille momenten heen. Ik beloof je trouw te zijn, je te eren en het geschenk van je vertrouwen nooit als vanzelfsprekend te beschouwen. Jij bent mijn beste vriendin, mijn zielsverwant en mijn toekomst. »
De aanwezigen slaakten een collectieve zucht. Iemand snoof.
Juan keek me aan, zijn ogen glinsterden. Hij geloofde het. Op dat moment was hij er echt van overtuigd dat hij de held van dit verhaal was.
Pater Rodriguez glimlachte welwillend. « Mooie woorden, Juan. Nu, voordat Angelica haar geloften aflegt, heeft ze gevraagd om een moment voor een speciale presentatie. »
Juans wenkbrauwen gingen omhoog. Hij keek me aan met een jongensachtige grijns. « Een verrassing? »
« Ja, » zei ik, mijn stem duidelijk hoorbaar via de microfoon. Ik draaide me om naar de gemeente. « Iets wat iedereen volgens mij moet zien voordat ik mijn beloften aan God afleg. »
Ik knikte naar Ricardo, die zichtbaar was in de geluidsstudio boven op de zolder.
De lichten in de kerk dimden iets. Het enorme scherm van ruim drie meter achter het altaar, waarop een statische afbeelding van onze initialen te zien was geweest, flikkerde aan.
Het eerste beeld verscheen, drie meter hoog.
Het was Juan op het vrijgezellenfeest. Hij had een rood gezicht, was bezweet en zijn hand zat duidelijk onder de rok van de blonde vrouw die op zijn schoot zat.
De kerk werd muisstil. Zo stil dat je een speld kon horen vallen.
Toen begon de video.
Het geluid dreunde door de hoogwaardige geluidsinstallatie van de kerk. De bas van de clubmuziek bonkte in onze borst.
Op het scherm was te zien hoe Juan de vrouw van achteren nam. Hij keek in de camera en schreeuwde: « Op naar de vrijheid! De laatste dagen van mijn straf! »
Ik keek naar Juans gezicht. De kleur verdween niet alleen uit zijn ogen; hij werd doorschijnend en bleekgrijs. Zijn mond ging open, maar er kwam geen geluid uit.
De video schakelde over naar het volgende fragment. De hotelkamer.
Carla verscheen in beeld.
Een collectieve zucht ging door de kamer. Ik zag mensen hun hoofd omdraaien om naar de echte Carla te kijken, die naast me stond. Ze had haar boeket laten vallen. Haar handen vlogen naar haar mond.
De audio was kraakhelder.
« Hij gaat over twee weken trouwen… maar wat hier gebeurt, blijft hier. »
Vervolgens het gesprek op het balkon.
« Ze heeft geen idee hoe saai ze is geworden… ze heeft het altijd maar over de bruiloft… je doet me denken aan de tijd dat het leven leuk was. »
« Lieve, naïeve Angelica… Ze is zo gefocust op het spelen van de perfecte bruid. »
De reactie was instinctief. Het was niet alleen schok; het was afschuw.
Juans moeder, Maria , een vrouw die al veertig jaar elke zondag naar de mis ging, stond op. Ze zag eruit alsof ze was getroffen. « Juan Miguel! » schreeuwde ze. Het was een oerinstinct.
‘Zet het uit!’ gilde Carla, terwijl ze naar de AV-kabels bij het altaar stormde, maar die waren vastgeplakt en liepen onder het tapijt door. ‘Zet het uit! Laat het stoppen!’
‘Waarom?’ vroeg ik, mijn stem kalm en koel te midden van de chaos. ‘We zijn nog niet aan de berichten toegekomen.’
Op het scherm begonnen screenshots van hun sms-berichten te scrollen, perfect getimed op de muziek die Ricardo had uitgekozen – een langzaam, onheilspellend instrumentaal nummer.
Carla: “Angel is tot 10 uur op het vrijgezellenfeest. Bij jou thuis of bij mij?”
Juan: “Bij mij. Ik heb haar verteld dat ik tot laat aan het Henderson-project werk.”
Carla: “Perfect. Misschien moeten we het haar na de huwelijksreis vertellen. Dat stiekeme gedoe begint me te vervelen.”
‘Was je van plan hiermee door te gaan na onze bruiloft?’ vroeg ik, me tot Juan wendend. Hij schudde zijn hoofd en zocht wanhopig naar een uitweg, maar hij zat klem tussen de altaarbalustrade en de priesters.
‘Angelica, alsjeblieft, ik kan het uitleggen,’ stamelde hij. ‘Het is niet… het was gewoon een…’
‘Gewoon een wat?’ Ik stapte dichterbij. ‘Gewoon acht maanden leugens? Gewoon een uitgekiend plan om me te vernederen terwijl ik onze toekomst samen plande?’
Ik keek naar Carla. Ze huilde nu, haar zwarte mascara liep over haar gezicht en verpestte de professionele make-up waar ze voor betaald had.
‘En jij,’ zei ik. ‘Mijn zus. Mijn beste vriendin. Jij hebt me geholpen deze jurk uit te zoeken terwijl je met hem naar bed ging. Heb je er daarna om gelachen? Heb je hem verteld hoe stom ik eruitzag?’
‘Ik wilde je geen pijn doen,’ snikte ze. ‘We werden gewoon verliefd!’
‘Dat is geen liefde,’ zei ik, wijzend naar het scherm waar Juan op dat moment een cocktailserveerster aan het vastgrijpen was. ‘Dat is tuig.’
Ik bukte me en maakte de saffieren armband los die ze me had gegeven. Ik liet hem op de grond vallen. Daarna deed ik mijn verlovingsring af.
Ik legde de ring op de altaartafel, naast de Bijbel.
‘Deze ring moest vertrouwen, toewijding en eer symboliseren. Omdat geen van jullie beiden over die eigenschappen beschikt, geef ik hem terug.’
Ik pakte de microfoon nog een laatste keer.
« Er is vandaag geen bruiloft. Dat spreekt voor zich. Maar de receptie is volledig betaald. Het eten staat al klaar. Ik nodig jullie allemaal uit – mijn familie en Juans familie, die net zo goed slachtoffer zijn van zijn leugens als ik – om te komen eten. Laat die dure biefstuk niet verloren gaan. Maar deze twee… » Ik gebaarde naar Juan en Carla. « Zijn niet uitgenodigd. »
Ik gaf de microfoon aan een verbijsterde pater Rodriguez.
Daarna draaide ik me om en liep terug door het gangpad.
De stilte was verbroken. De kerk barstte los. Mijn vader schreeuwde tegen Juan. Juans vader hield zijn vrouw vast, die onbedaarlijk snikte. Danny, de getuige, deed zijn corsage af en gooide die naar Juan.
Ik keek niet achterom. Ik liep door de zware eikenhouten deuren naar buiten, de felle zon van Arizona in. Ik haalde diep adem. De lucht smaakte zoet. Het smaakte naar vrijheid.
De nasleep
De nasleep was snel, bruut en alomvattend.
In het tijdperk van smartphones blijft niets meer privé. Tientallen gasten hadden de onthulling gefilmd. Tegen die avond was de hashtag #SurpriseWeddingRevenge trending op Twitter. Maandagochtend was het verhaal al opgepikt door BuzzFeed en de Daily Mail.
Juans carrière stortte in. Meneer Peterson , de eigenaar van het ingenieursbureau waar Juan werkte, was gast geweest op de bruiloft. Hij was een man met strenge, ouderwetse morele waarden. Hij ontsloeg Juan maandagochtend wegens « gedrag dat een vertegenwoordiger van het bedrijf onwaardig is ».
Zonder baan en met zijn reputatie aan diggelen (een simpele Google-zoekopdracht naar zijn naam leverde nu de video als eerste resultaat op), kon Juan de hypotheek op het huis dat we hadden gekocht niet meer betalen. Ik weigerde mijn aandeel aan hem te verkopen. We dwongen een verkoop af in een dalende markt. Hij verloor zijn overwaarde, zijn kredietscore kelderde en hij moest verhuizen naar een goedkoop appartement met twee huisgenoten die hij via Craigslist had gevonden.
