Mijn beste vriendin. De vrouw die me hielp bij het uitzoeken van mijn kanten trouwjurk, en die met de naaister ruzie maakte om de zoom precies goed te krijgen. De vrouw die drie bruidsfeesten voor me organiseerde omdat ze wilde dat alles « perfect » was. De vrouw die mijn hand vasthield toen mijn oma stierf en mijn tranen afveegde.
Ze stond op foto nummer zeven.
Ze was niet alleen getuige van Juans verraad; ze was er zelf de drijvende kracht achter. De foto toonde Carla en Juan in wat duidelijk een hotelkamer was. Ze waren allebei verward en zaten op de rand van een rommelig bed. Juan had geen shirt aan. Carla droeg een badjas die van haar schouder gleed. Maar wat me echt kapot maakte, was niet alleen het zien van die intieme momenten samen. Het was de blik op Carla’s gezicht.
Ze was niet dronken. Ze zag er niet uit als een vrouw die even een moment van ondoordachtheid had gehad. Ze zag er triomfantelijk uit . Ze keek Juan aan met een bezitterige, zelfvoldane glimlach die ik nog nooit eerder had gezien. Het was de blik van iemand die een spel had gewonnen waarvan ik niet eens wist dat we het speelden.
Met trillende handen opende ik mijn laptop. Het voelde alsof ik door water bewoog, elke beweging zwaar en traag. Ik stopte de USB-stick erin. Er verscheen een map op het scherm met de simpele titel: De Waarheid .
Ik klikte op afspelen bij het eerste videobestand.
De beelden waren aanvankelijk schokkerig, waarschijnlijk opgenomen met een telefoon die tegen een ijsemmer of een plank was geplaatst. Je zag Carla aankomen bij de hotelsuite met feestartikelen. Maar in plaats van ze af te geven en te vertrekken, bleef ze. De video toonde hoe ze verschillende vrouwen aanmoedigde om Juan te benaderen, drankjes voor hen kocht en hen fysiek naar hem toe duwde.
‘Hij gaat over twee weken trouwen,’ klonk haar stem duidelijk door de luidsprekers van mijn laptop, scherp en spottend. ‘Maar jullie kennen de regel, dames. Wat er op het vrijgezellenfeest gebeurt, blijft op het vrijgezellenfeest. Help hem zijn laatste moment van vrijheid te vieren.’
Ik voelde de gal in mijn keel opkomen. Ze was niet zomaar een toeschouwer; ze was de aanstichter.
De tweede video was ondragelijk. Het was duidelijk dat die later op de avond was opgenomen, of misschien wel vroeg de volgende ochtend. De kamer was stiller. Het waren alleen Juan en Carla, die samen een fles wijn deelden op het balkon van het hotel. De camera moet ergens in de buurt verstopt zijn geweest.
‘Ze heeft geen idee hoe saai ze is geworden,’ zei Juan, zijn stem een beetje onduidelijk maar helder genoeg om mijn hart te breken. Hij nam een trekje van een sigaret – een gewoonte die hij naar eigen zeggen drie jaar geleden had opgegeven. ‘Altijd maar praten over de bruiloft, het huis, de hypotheek, de toekomstige kinderen. Jeetje, wat is het vermoeiend. Je doet me denken aan de tijd dat het leven nog echt leuk was, Carla.’
Carla lachte, een laag, schor geluid waar ik kippenvel van kreeg. Ze boog zich voorover en streek met haar hand door zijn haar. ‘Ze is altijd al te goedgelovig geweest,’ antwoordde ze, haar stem druipend van minachting. ‘Lieve, naïeve kleine Angelica. Altijd het beste in iedereen zien. Ze denkt echt dat je veranderd bent sinds je studententijd. Ze denkt dat je een bekeerde, toegewijde familieman bent.’
‘Ze zal het nooit te weten komen,’ zei Juan, terwijl hij zich tegen haar aanleunde. ‘Ze ziet wat ze wil zien.’
‘Precies,’ zei Carla liefkozend. ‘Ze is zo gefocust op het spelen van de perfecte bruid, dat ze de realiteit volledig over het hoofd ziet. We kunnen dit zo laten voortduren, weet je. Zelfs na de bruiloft. Ze zal het druk hebben met ‘huisje-boompje-beestje spelen’, en wij kunnen dit nog steeds hebben.’
Ik smeet de laptop dicht. Het geluid galmde als een geweerschot in de stille keuken.
Ik zat daar lange tijd. De stilte in huis was niet langer zwaar; ze was verstikkend. Mijn borst voelde beklemd, alsof stalen banden mijn ribben samendrukten. Onze keuken, met het kruidentuintje dat ik met liefde op de vensterbank had aangelegd en de koelkast volgeplakt met onze verlovingsfoto’s, voelde plotseling aan als een toneeldecor. Een nepkamer voor een nepleven.
Mijn telefoon trilde op het aanrecht, waardoor ik zo schrok dat ik bijna mijn waterglas omstootte.
Juan: De verhuizing duurde langer dan verwacht. Ik ga even uit eten met de jongens. Je hoeft niet op me te wachten. Ik hou van je, schat.
Meteen daarna weer een zoemend geluid.
Carla: Hé! Even een berichtje. Hoe gaat het met de tafelindeling? Ik weet dat je je zorgen maakte over je tante en oom. Laat het me weten als je wilt dat ik even langskom om te helpen! Nog maar 3 weken! Ik ben zo blij dat je straks mevrouw Martinez bent.
Ik staarde naar de oplichtende schermen. De tegenstelling tussen hun verraad en hun nonchalante, vriendelijke berichten was bijna indrukwekkend in zijn psychopathie.
Drie weken. Over drie weken zou ik door het gangpad van de Sint-Michaëlskerk lopen voor 200 gasten. Ik zou een jurk dragen die drie maandsalarissen kostte. Mijn vader zou me weggeven.
Terwijl ik in de steeds donkerder wordende duisternis zat, begon de eerste golf van verwoesting weg te ebben en plaats te maken voor iets anders. Het begon als een vonk in mijn maag en groeide uit tot een laaiende vlam. Het was niet alleen woede. Het was helderheid.
Vonden ze me saai? Voorspelbaar? Te naïef?
