‘Inhalen wat?’ vroeg Frank.
“Nou ja, natuurlijk wel in vergelijking met zijn leeftijdsgenoten. Je wilt dat hij alle voordelen heeft. De familie Raymond heeft normen en waarden, Frank. ‘Goed’ is niet hetzelfde als uitstekend.”
« Todd is zeven jaar oud, » zei Frank.
“Precies. Dit zijn vormende jaren. We willen niet dat hij achterop raakt.”
Ashley klemde zijn knie steviger vast, zijn nagels drongen door zijn broek heen.
Toen hij haar aankeek, schudde ze even haar hoofd: Niet hier. Niet nu.
Na het eten trof Frank Todd aan in de speelkamer.
Madison en Harper waren een uitgebreid kasteel aan het bouwen met gloednieuwe Lego-sets, van die mooie, glanzende dozen. Todd zat in de hoek met een kartonnen puzzel die eruitzag alsof hij al jaren stof lag te verzamelen in een kast.
‘Hé, vriend,’ zei Frank zachtjes. ‘Klaar om naar huis te gaan?’
Todd keek op, een sprankje hoop flikkerde in zijn ogen.
“Mogen we?”
‘Over een paar minuten,’ zei Frank. ‘Mama wil nog even afscheid nemen van iedereen.’
Op zijn terugweg door het huis passeerde hij de fotowand met familiefoto’s.
Tientallen foto’s van Madison en Harper: professionele portretten, spontane vakantiekiekjes, schoolfoto’s in glanzende lijstjes.
Todd verscheen in precies drie afleveringen.
Zijn pasgeborenfoto. Eentje van zijn eerste kerst. En de verplichte familiefoto van vorig jaar. Daarop stond hij aan de rand van het beeld, een beetje onscherp.
Frank trof Ashley aan in de keuken, waar ze haar moeder hielp met het inpakken van restjes in keurig gelabelde bakjes.
‘We moeten Todd naar huis brengen,’ zei hij. ‘Morgen moet hij naar school.’
‘Blijf vooral nog even voor een kop koffie,’ drong Christa aan. ‘We hebben nauwelijks de kans gehad om te praten. We zijn familie.’
‘Het is al half negen,’ antwoordde Frank. ‘Hij moet slapen.’
Christa tuitte haar lippen, maar Ashley kwam snel tussenbeide.
‘Misschien maar één kopje,’ zei ze. ‘En dan gaan we.’
Frank klemde zijn kaken op elkaar. Hij zei niets.
Todd lag te slapen op de achterbank voordat ze de met bomen omzoomde straten van Kenilworth verlieten en de stad in reden.
Ashley staarde uit het raam aan de passagierskant; haar spiegelbeeld was vaag zichtbaar tegen de donkere winterhemel.
‘Je moeder heeft een bijlesleraar voor Todd aangeraden,’ zei Frank uiteindelijk.
“Ik weet het. Ze heeft het me verteld.”
‘Vind je dat niet beledigend?’
« Ik denk dat ze probeert te helpen, » zei Ashley. « Ze wil het beste voor haar kleinkinderen. »
“Allemaal, of alleen die van Bobby?”
‘Dat is niet eerlijk.’ Ashley draaide zich om en keek hem aan, haar ogen fonkelden in het zwakke licht van het dashboard. ‘Is het nou zo erg dat mijn moeder wil dat onze zoon uitblinkt?’
‘Heb je gezien dat Todd met een puzzel speelde die er ouder uitzag dan hijzelf?’, vroeg Frank, ‘terwijl Madison en Harper aan het bouwen waren met Lego die waarschijnlijk driehonderd dollar kostte?’
‘Misschien als je meer geld verdiende,’ snauwde Ashley, ‘zouden we die dingen voor Todd zelf kunnen kopen in plaats van afhankelijk te zijn van de vrijgevigheid van mijn familie.’
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Frank klemde zijn handen stevig om het stuur.
‘Ik verdien genoeg,’ zei hij zachtjes. ‘We hebben het niet moeilijk. En ik heb je familie nog nooit om een cent gevraagd.’
‘Nee,’ antwoordde Ashley fel, ‘je oordeelt ons alleen maar omdat we het hebben.’
Frank gaf geen antwoord. Wat had hij ook kunnen zeggen?
Dat hij had toegekeken hoe zijn vrouw langzaam veranderde in iemand die hij nauwelijks herkende.
Elk diner bij de familie Raymond voelde alsof Ashley ervoor koos om haar familie boven hun zoon te verkiezen.
Dat hij zich begon af te vragen of ze met hem getrouwd was uit een daad van rebellie waar ze nu spijt van had.
Toen ze thuiskwamen, droeg Frank Todd naar boven en stopte hem in bed.
De kamer van zijn zoon was bescheiden, maar gevuld met spullen die hij daadwerkelijk gebruikte: leesboeken die ze samen hadden gelezen, tekeningen die aan de muren waren geplakt, een plastic wereldbol die ze ronddraaiden om denkbeeldige avonturen in de Verenigde Staten en daarbuiten te beleven.
‘Papa?’ Todds ogen fladderden slaperig open.
“Ja, vriend?”
“Ik wil met kerst niet naar oma.”
