Franks hart brak nog een beetje meer.
‘We zullen het erover hebben,’ zei hij, terwijl hij Todds haar gladstreek. ‘Ga maar slapen.’
Maar ze wisten allebei dat ze zouden gaan.
Dat deden ze altijd.
Deel twee – Het breekpunt
Op 23 december viel er ijzel, waardoor de straten van Chicago in ijsbanen veranderden.
Frank bracht de ochtend door in zijn kantoor in de garage, waar hij een podcastaflevering bewerkte over woondiscriminatie in een stad in het Midwesten. Zijn koptelefoon met ruisonderdrukking sloot de buitenwereld buiten. Zijn telefoon lag met het scherm naar beneden op het bureau, met al zes berichtjes van Ashley over lastminute kerstinkopen en de voorbereidingen voor de familiebijeenkomst van de familie Raymond.
Rond het middaguur hoorde hij de voordeur opengaan.
Ashley verscheen in zijn deuropening, met in beide handen boodschappentassen.
« Ik neem Todd mee om zijn kerstoutfit te laten aanmeten, » kondigde ze aan.
‘Aangepast’? Frank zette zijn koptelefoon af. ‘Hij is zeven. Kinderen groeien. Koop gewoon iets comfortabels voor hem.’
« Familiefoto’s zijn belangrijk voor mama, » zei Ashley. « Ze heeft een professionele fotograaf ingehuurd voor kerstavond. »
“Natuurlijk deed ze dat.”
« Begin er niet aan, Frank. »
‘Ik wil geen ruzie uitlokken,’ zei hij. ‘Ik zeg alleen dat onze zoon misschien liever echt van Kerstmis geniet in plaats van als een soort figurant voor de Instagram van zijn moeder te worden gebruikt.’
Ashleys kaak spande zich aan.
« Elke familie doet dit, » zei ze. « Kerstfoto’s. Bijpassende outfits. Het is heel normaal. »
‘In elk gezin voelt het ene kleinkind zich minder belangrijk dan het andere,’ antwoordde Frank.
‘Oh mijn God.’ Ashley gooide haar handen in de lucht. ‘Je bent hier helemaal door geobsedeerd. Mama behandelt alle kinderen hetzelfde.’
‘Echt?’ vroeg Frank. ‘Wanneer heeft ze Todd voor het laatst meegenomen om iets bijzonders te kopen? Wanneer heeft ze voor het laatst naar zijn interesses gevraagd in plaats van ons de les te lezen over bijlesgevers en zomerprogramma’s?’
“Ze probeert hem te helpen slagen.”
‘Hij is zeven, Ashley,’ zei Frank. ‘Hij hoeft niet per se te slagen als zevenjarige. Hij heeft liefde nodig.’
‘Hij is geliefd,’ zei Ashley. ‘Door iedereen. Jij bent degene die problemen creëert waar die er niet zijn, omdat je er niet tegen kunt dat mijn familie geld heeft en jij bent opgegroeid in—’
Ze stopte en beet de rest van de zin af.
‘Waarin?’ Franks stem verstomde. Gevaarlijk.
“Ik bedoelde niet—”
‘In een appartement met twee slaapkamers in Bridgeport,’ vulde Frank aan, ‘waar mijn moeder twee banen had en we vier avonden per week spaghetti aten?’
Hij stond op, de stoel schuurde over de betonnen vloer.
‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘Ik ben niet opgegroeid met luxe diners en historische huizen in chique buitenwijken. Ik ben opgegroeid met een moeder die merkte wanneer ik verdrietig was, die de wereld in de fik zou steken voordat ze iemand toestond me minderwaardig te laten voelen.’
‘Ik wil hem niet het gevoel geven dat hij minderwaardig is,’ zei Ashley.
‘Nee,’ antwoordde Frank, ‘je lacht alleen maar mee terwijl je familie het doet.’
Ashley’s wangen kleurden rood.
‘Ik hoef hier niet naar te luisteren,’ snauwde ze. ‘Kom op, Todd.’
Todd verscheen in de gang, al in zijn jas, met zijn ogen naar beneden.
‘Buddy—’ begon Frank.
Maar Ashley had Todds hand al gepakt en hem naar de deur getrokken. Die sloeg zo hard dicht dat de ramen trilden.
Frank stond in de plotselinge stilte van het lege huis, de ruzies galmden nog na.
Zijn telefoon trilde op het bureau.
Een bericht van zijn moeder, Margaret O’Connell.
Kom je nog steeds met kerstavond? Bak dan je favoriete koekjes.
Hij had zijn moeder beloofd dat ze even bij haar langs zouden gaan voordat ze op kerstavond naar de Raymonds zouden gaan – een traditie die al bestond sinds Todd geboren was. Diner met Margaret, en daarna het verplichte bezoek aan het extravagante feest van de familie Raymond.
Frank stuurde een sms terug:
Ik zou het voor geen goud willen missen. Zeg me dat je de snickerdoodles zelf hebt gemaakt.
Drie porties en fudge, antwoordde ze. Tot 4 uur.
Op kerstavond werd Frank wakker in een leeg bed.
Op Ashleys kussen lag een briefje.
Ik heb bij mijn moeder gelogeerd. Tot vanavond.
Franks maag draaide zich om.
Hij liep door de gang naar Todds kamer.
Leeg.
De weekendtas van zijn zoon was verdwenen.
Franks hartslag bonkte in zijn oren toen hij zijn telefoon pakte en Ashley belde.
Voicemail.
Hij belde opnieuw.
Voicemail.
Bij de derde poging nam iemand op.