Deel één – Barsten in de feestvreugde
De koffie in Frank O’Connells mok was een uur geleden koud geworden, maar hij merkte er nauwelijks iets van.
Zijn kantoor – een omgebouwde garage achter het kleine huis dat hij en zijn gezin huurden in een bescheiden buurt in Chicago, Verenigde Staten – lag bezaaid met transcripten, foto’s en halfgeschreven scripts voor zijn podcastserie. Op zijn achtendertigste had Frank zijn baan als onderzoeksjournalist bij de Chicago Tribune ingeruild voor het runnen van zijn eigen productiebedrijf, Undercurrent Media.
De verhuizing was drie jaar eerder Ashleys idee geweest, toen ze hem nog beschouwde alsof hij de maan aan de hemel had gehangen, in plaats van als een last die ze had geërfd.
Zijn telefoon trilde op het bureau.
Nog een berichtje van Ashley.
Ik ben wat laat. Mama heeft hulp nodig met de kerstversiering. Kun je Todd van school halen?
Frank wierp een blik op de wandkalender. 20 december. Dit was de vierde keer die week dat Christa Raymond « hulp nodig had met iets ».
Hij typte terug:
Ik heb hem te pakken. Tot vanavond.
De middagzon wierp lange schaduwen over de straat in de buitenwijk van Chicago toen Frank voor Meadowbrook Elementary stopte. Kinderen stroomden het gebouw uit, schreeuwend en lachend, hun wintermutsen wiebelend terwijl ze naar de wachtende SUV’s renden.
Todd kwam er alleen uit.
Klein van stuk voor zijn zeven jaar, liep hij met licht gebogen schouders, zijn rugzak bijna net zo groot als hijzelf. Frank voelde een benauwdheid op zijn borst.
‘Hé, maat!’ Frank reikte naar voren om het portier aan de passagierskant open te doen.
Todd stapte in en rommelde met zijn veiligheidsgordel. « Hoi pap. »
“Hoe was het op school?”
« Prima. »
Frank had al vijftien jaar interviews afgenomen. Hij herkende ontwijkend gedrag meteen.
‘Prima, hè? Wat heb je gedaan bij tekenles? Je had toch dat sneeuwpoppenproject?’
Todds kaak spande zich aan, een gebaar dat zo sterk op dat van Frank leek dat het was alsof hij in een spiegel keek.
‘Mevrouw Patterson zei dat het goed was,’ mompelde Todd.
“Mag ik het zien?”
‘Ik… heb het daar achtergelaten.’ Todd staarde strak uit het raam. ‘Het is voor de tentoonstelling in het klaslokaal.’
Frank wist dat zijn zoon loog. Hij wist ook dat het geen zin had om nu, samen opgesloten in de auto, door te zetten.
‘Zullen we even stoppen voor een warme chocolademelk?’, vroeg hij in plaats daarvan.
Voor het eerst die dag klaarde Todds gezicht op.
« Echt? »
“Echt waar. Alleen wij tweeën. We kunnen naar Bernie’s gaan.”
Twintig minuten later zaten ze in een hoekje van Bernie’s Diner, zo’n tent in Chicago waar je nog vinyl stoelen had, een jukebox in de hoek stond en de hele dag door ontbijt kon krijgen.
Todd klemde zijn handen om zijn mok en liet de warmte in zijn vingers trekken. De marshmallows smolten tot witte slierten bovenop.
‘Papa?’ Todds stem was zacht.
“Ja, vriend?”
« Gaan we met kerst naar oma Christa? »
‘Dat is het plan,’ zei Frank. ‘Waarom?’
Todd haalde zijn schouders op, maar zijn knokkels werden wit van spanning rond de mok.
“Ik vroeg het me gewoon af.”
Frank leunde voorover, met zijn ellebogen op tafel.
‘Je kunt met me over alles praten, Todd. Dat weet je toch?’
‘Ik weet het,’ zei Todd, met zijn ogen gericht op zijn warme chocolademelk. ‘Maar…’
Zijn zin verdween in de stoom.
Franks telefoon trilde op tafel.
Ashley alweer.
Kun je morgen een goede champagne meenemen als je komt eten? Mama maakt haar speciale lamsvlees klaar.
Hij stuurde een sms terug:
Zeker.
Wat hij niet via sms verstuurde, was de gedachte die in zijn achterhoofd bleef knagen.
Sinds wanneer zijn de maaltijden van je moeder belangrijker dan je zoon?
