Die arme oude dame liet 26 jaar lang niemand in haar huis binnen, totdat ik er eindelijk een voet binnen zette.
De verhalen verschilden afhankelijk van wie ze vertelde, maar één ding bleef constant: mevrouw Halloway kreeg nooit bezoek. Nooit.
Er kwam geen familie langs voor de feestdagen. Geen vrienden kwamen even langs voor een kopje koffie. De postbode liet pakkjes op haar veranda achter, en die bleven daar dagen liggen voordat ze ze naar binnen haalde.
Pakketten buiten een huis | Bron: Midjourney
Maar soms, laat op de avond, als ik met onze golden retriever een rondje door de buurt liep, hoorde ik iets uit haar huis komen. Zachte muziek. Droevige, spookachtige pianomelodieën die me een benauwd gevoel op de borst bezorgden.
En altijd, zonder uitzondering, was daar de schaduw van een kat die op haar vensterbank zat en de wereld aan zich voorbij zag trekken.
Twee maanden geleden, net na middernacht op een dinsdag, begonnen er rode en blauwe lichten over de muur van onze slaapkamer te flitsen als een stroboscoop. Ik ging rechtop in bed zitten, mijn hart bonkte al in mijn keel voordat ik helemaal wakker was.
Ik keek uit het raam en zag een ambulance pal voor het huis van mevrouw Halloway geparkeerd staan.
Een ambulance | Bron: Pexels
Ik rende in mijn pyjama en op blote voeten naar buiten, zonder er ook maar even bij stil te staan hoe ik eruit moest zien. Iets diep vanbinnen zei me dat ik in actie moest komen, dat ik op de een of andere manier moest helpen.
De voordeur van haar huis stond wijd open. Ambulancemedewerkers liepen snel in en uit, hun radio’s kraakten van medisch jargon dat ik niet verstond.
