Die arme oude dame liet 26 jaar lang niemand in haar huis binnen, totdat ik er eindelijk een voet binnen zette.
Hij is 41, werkt met zijn handen en vindt dat ik me te veel zorgen maak over andermans problemen. We zijn vrij normale, saaie mensen. Ouderavonden op dinsdag, voetbalwedstrijden op zaterdag en barbecues in de achtertuin op zondag met iedereen die langs wil komen.
Eerlijk gezegd was iedereen in onze straat vanaf dag één vriendelijk. Mevrouw Peterson bracht ons koekjes, de Johnsons nodigden ons uit voor hun feest op 4 juli en de familie Martinez laat onze kinderen spelen in hun sproeisysteem tijdens warme zomerdagen.
Kinderen spelen op het gazon | Bron: Pexels
Iedereen was vriendelijk, behalve de vrouw die in het verweerde Victoriaanse huis aan het einde van de straat woonde. Mevrouw Halloway.
Niemand kende haar voornaam, en niemand werd ooit in dat huis uitgenodigd. Om de paar dagen schuifelde ze naar de brievenbus, in versleten roze slippers en een oude kamerjas, haar grijze haar altijd opgestoken in een rommelige knot die eruitzag alsof het al weken niet goed gekamd was.
Ze maakte nooit oogcontact met iemand. Ze zwaaide nooit. Ze glimlachte nooit.
« Ze heeft haar man jaren geleden verloren, » vertelde mevrouw Peterson me op een middag terwijl we naar onze kinderen keken die aan het fietsen waren. « Een tragisch verhaal. Sommige mensen komen zo’n verlies nooit te boven. »
Een oudere vrouw aan het woord | Bron: Midjourney
Maar mevrouw Johnson had een andere theorie.
« Ik hoorde dat haar enige kind jong is overleden, » zei ze. « Een auto-ongeluk of zoiets vreselijks. Daarom praat ze met niemand meer. »
