Deze motorrijder verkocht zijn kostbare motor om de operatie van mijn kind te betalen, en ik kende zijn naam niet eens totdat ik de bon in de ziekenkamer van mijn dochter zag.
Zevenenveertigduizend dollar. Dat is wat iemand drie dagen geleden betaalde voor een Harley-Davidson Panhead uit 1962 op een veiling. En elke cent stond de volgende ochtend op de rekening van mijn dochter voor medische kosten.
Ik ben een alleenstaande moeder. Ik werk als serveerster in een eetcafé langs Route 9. Ik verdien misschien $28.000 per jaar, als de fooien goed zijn. Mijn dochter Emma is zeven jaar oud en heeft een hartafwijking die haar sinds haar geboorte langzaam aan het doden is.
De operatie die ze nodig had, kostte $112.000. De verzekering dekte een deel. Fondsenwerving dekte een deel. Maar we kwamen nog steeds $48.000 tekort, terwijl de operatie nog maar twee weken verwijderd was.
Nog twee weken tot de enige kans van mijn dochter op een normaal leven.
Ik had alles geprobeerd. Mijn auto verkocht. Mijn meubels verkocht. Een GoFundMe-campagne gestart die $6.000 ophaalde voordat de donaties opdroogden. Ik had het ziekenhuis gesmeekt om een betalingsregeling, maar ze wilden minstens de helft vooraf.
De artsen waren duidelijk: zonder deze operatie zou Emma haar tiende verjaardag niet halen.
Dus toen ik haar ziekenkamer binnenliep voor haar consult voorafgaand aan de operatie en een envelop op haar bed vond met een bankcheque van $47.000, zakte ik in elkaar.
De verpleegster vond me op de grond, snikkend, terwijl ik de cheque vastklemde alsof hij elk moment kon verdwijnen.
‘Mevrouw, gaat het goed met u? Wat is er gebeurd?’
Ik kon geen woord uitbreken. Ik hield alleen maar de rekening omhoog. Haar ogen werden groot.
“Waar komt dit vandaan?”
In de envelop zat een handgeschreven briefje en een opgevouwen veilingbewijs. Op het briefje stond: « Voor Emma’s hart. Van iemand die weet hoe het is om iets met je hele ziel lief te hebben. Gebruik het. Laat haar repareren. Ze verdient een volwaardig leven. »
Geen handtekening. Geen naam. Alleen die woorden.
De bon was afkomstig van Morrison’s Motorcycle Auction House. Eén item verkocht: een Harley-Davidson Panhead FL uit 1962, volledig gerestaureerd, met originele onderdelen. Verkoper: W. Thompson. Hoogste bod: $47.000.
Ik heb tien minuten lang onafgebroken naar die bon gestaard.
W. Thompson. Ik kende niemand met de naam Thompson. Ik kende niemand die een motorfiets bezat ter waarde van 47.000 dollar. Ik kende niemand die zoiets waardevols voor mijn dochter zou opofferen.
‘Mevrouw?’ De verpleegster raakte mijn schouder aan. ‘Weet u wie dit heeft gestuurd?’
“Nee. Ik heb geen idee.”
Maar ik zou het wel te weten komen.
Ik belde die middag naar het veilinghuis terwijl Emma een dutje deed. Een vrouw genaamd Patricia nam de telefoon op.
« Morrison’s Auctions, waarmee kan ik u van dienst zijn? »
