Ze verzette zich niet toen ze op de schietbaan in de boeien werd geslagen. Geen badge. Geen uitleg. Gewoon een discrete vrouw, in staat om onmogelijke doelen te raken, die weigerde haar naam te geven. In het gerechtsgebouw van dit kleine kustplaatsje in Maine leek alles klaar voor een routinezitting… totdat de zware deuren opengingen.
Een Amerikaanse marine-admiraal, in gala-uniform, kwam zwijgend binnen en liep langzaam door het middenpad. De aanwezige veteranen namen instinctief de houding aan. De rechter werd bleek toen ze de geheime documenten bekeek. In een oogwenk veranderde alles.
De dageraad brak aan boven een afgelegen, in mist gehulde, burgerlijke schietbaan. De vaste bezoekers arriveerden geleidelijk. Onder hen was een vrouw van in de dertig, ogenschijnlijk onopvallend: versleten spijkerbroek, een grijze jas, een pet die laag op haar hoofd hing. Niets onderscheidde haar toen ze kalm naar de verste schietbaan liep, met een lange, onopvallende holster in haar hand.
Frank Holden, de beveiligingsmanager van de kraam, keek vanuit zijn glazen cabine toe hoe de scène zich ontvouwde. Tweeëntwintig jaar bij de marine, gevolgd door tien jaar als manager van deze zaak, hadden hem geleerd mensen te doorzien. Deze vrouw paste echter in geen enkel gangbaar profiel.
Vanaf de allereerste schoten begreep hij het. Perfecte inslagen, gecontroleerde ademhaling, instinctieve correcties voor de wind, zonder hulpmiddelen. Zelfs ervaren schutters zouden zulke afstanden niet hebben durven nemen. Een bezorgde klant kwam naar hem toe: « Er is iets mis met haar. »
Twintig minuten later arriveerde de plaatselijke politie. Ze vroegen naar haar papieren, haar vergunning. De vrouw antwoordde kalm dat ze die niet had. Ze verzette zich niet toen ze haar meenamen. Geen telefoon, geen portemonnee. Alleen een blanco pasje en een notitieboekje vol contactgegevens.
Op het bureau bleef ze zwijgend. Naam? Adres? Niets. De vingerafdrukken leverden niets op. Zelfs de federale bases bleven stil. Ze onderging elke procedure met een onheilspellende kalmte en observeerde de omgeving alsof ze elk detail in zich opnam.
Toen een agent een merkwaardig litteken op haar pols opmerkte, antwoordde ze simpelweg: « Klimmen. » Dat waren de enige woorden die ze urenlang uitsprak.
De volgende dag, ondanks de mogelijk ernstige aard van de beschuldigingen, betrad ze de rechtszaal met een verontrustende kalmte. Aan de verdedigingstafel bleef ze rechtop zitten, roerloos, bijna onzichtbaar.
