De zitting was nog niet eens begonnen toen verschillende federale vertegenwoordigers al aanspraak maakten op jurisdictie. De rechter probeerde de controle terug te krijgen toen de deuren opengingen.
De admiraal stapte naar voren en overhandigde een verzegelde envelop. Terwijl ze las, veranderde de uitdrukking op het gezicht van de rechter. Vervolgens zei hij met een vastberaden stem: « Alle aanklachten worden ingetrokken. Deze zaak valt onder de nationale veiligheid. De zitting wordt geschorst. »
De handboeien werden verwijderd. Voor het eerst sprak de vrouw duidelijk: « Het spijt me voor het ongemak, meneer. » De admiraal antwoordde plechtig: « Integendeel, commandant. Het is de marine die u haar excuses aanbiedt. »
Bij dat woord richtten alle aanwezige soldaten zich op. De vrouw, die nu geïdentificeerd was als commandant Alexandra Hayes, nam een krijgshaftige houding aan die niet langer te verbergen was.
Buiten legde de admiraal kort uit: elite-operator, geheime missie, geen gevaar voor het publiek. Een oud-veteraan schudde haar de hand: « Dank u voor uw dienst. » Ze antwoordde eenvoudig: « Dank u voor de uwe. »
Terug op de schietbaan bracht Frank haar uitrusting terug. Zonder richtkijker vuurde ze nog een laatste schot af in het afnemende licht. Recht in het midden. Daarna vertrok ze, net zo stil als ze gekomen was.
Een paar weken later ontving rechercheur Marcus Wells een telefoontje. Een uitnodiging voor een vertrouwelijke ceremonie. Toen begreep hij de omvang van de missie: elf maanden undercover, een grote aanslag verijdeld, zestien bedreigingen geneutraliseerd.
Later kreeg hij een aanbod voor een functie bij de marine-onderzoeksdienst. Hij accepteerde dat. Zijn carrière nam een onverwachte wending, in dat tussengebied waar het burgerleven en het militaire leven elkaar kruisen zonder ooit volledig samen te smelten.
De schietbaan bleef echter gewoon in bedrijf. Frank, die nu op elk detail lette, zag af en toe nieuwe gezichten voorbijkomen. Schutters te precies, te kalm. Hij wist nu wat hij moest doen.
