Hoofdstuk 1: De beklimming
Om 16:58 uur parkeerde een witte SUV op mijn oprit, waardoor mijn Impala geblokkeerd werd.
Brenda kwam naar buiten. Het was een vrouw van in de vijftig, met een opvallend kapsel en een uitdrukking van eeuwige ontevredenheid. Ze werd gevolgd door een man in een blauwe overall, met een boormachine in zijn hand: de slotenmaker.
Ik keek uit het raam.
« Blijf hier, » zei ik tegen Sarah.
Ik liep de voordeur uit. Ik stond op de stoep, op blote voeten, in een joggingbroek en een flanellen shirt. Ik zag er verward uit. Ik was het evenbeeld van de persoon die ze haatte.
‘Brenda,’ zei ik. ‘Kan ik je helpen?’
‘Je kunt me helpen door me de sleutels te geven,’ zei Brenda scherp, terwijl ze vastberaden de oprit opliep. Ze zwaaide met haar notitieblok. ‘Ik heb het je vriendin verteld…’
‘Vrouw,’ corrigeerde ik.
« —Ik zei hem dat je tot 17.00 uur de tijd had. Het is nu 17.00 uur. »
‘We kunnen de eigenaren niet uitzetten, Brenda,’ zei ik kalm. ‘En je kunt mijn oprit niet blokkeren. Dat is ontvoering.’
‘Eigenaren?’ lachte Brenda schril. ‘Lieg niet tegen me. Ik weet dat je dit huis niet bezit. Mensen zoals jij bezitten geen huizen in Whispering Pines . Ik heb je kredietwaardigheid gecontroleerd. Ik weet dat je geen geregistreerde baan hebt.’
Ik kneep mijn ogen samen. ‘Je hebt een kredietcheck gedaan? Zonder mijn toestemming? Dat is een federale misdaad, Brenda.’
« Ik ben de voorzitter van de bewonersvereniging! » schreeuwde ze. « Ik heb de bevoegdheid om verdachte bewoners te onderzoeken! En u bent verdacht! U vertrekt ‘s nachts, komt bij zonsopgang terug en ontvangt vreemde bezoekers. We weten allemaal wat u uitspookt. »
Ze wees met haar vinger naar mijn borst.
« Je handelt in drugs vanuit dit huis. En dat accepteer ik niet. »
