LAATSTE KENNISGEVING VAN UITZETTING EN VOORRECHTEN.
« Ze was er, » zei Sarah, terwijl ze haar ogen afveegde. « Brenda. Ze bonkte tien minuten lang op de deur. Ze zei dat we achtenveertig uur de tijd hadden om te vertrekken, anders zou ze de sheriff bellen om ons eruit te zetten. Ze zei… ze zei dat ze bewijs had dat je een crimineel was. »
Ik pakte de brief op. Het was geen officiële uitzettingsbevel. Het was een dreigbrief, geschreven op haar eigen computer en ondertekend door « De Raad » (waarmee ze zichzelf bedoelde).
‘Ze kan ons er niet uitzetten, Sarah,’ zei ik zachtjes. ‘We zijn eigenaar van ons huis. We betalen de hypotheek af. De beheerder van het gebouw kan beslag leggen op ons huis vanwege de onbetaalde boetes, maar ze kunnen ons er niet binnen twee dagen uitgooien.’
« Ze zei dat ze met de huisbaas had gesproken, » snauwde Sarah. « Ze denkt dat we huurders zijn. Ze denkt dat we krakers zijn. »
Ik voelde de hitte naar mijn borst stijgen. « Welk bewijs heeft ze? »
« Ze zei niets. Ze zei alleen dat ze om 5 uur ‘s middags terug zou komen met de slotenmaker om de sloten te vervangen. Jack… ze maakte me bang. Ze probeerde zich met geweld toegang te verschaffen. »
Dat was het antwoord.
Mij lastigvallen hoorde bij mijn werk; mensen haten dingen die ze niet begrijpen. Maar mijn vrouw terroriseren? Proberen in te breken in mijn huis?
Ik keek op de klok. 16:30.
‘Oké,’ zei ik, mijn stem zakte terug naar de kalme, monotone toon die ik eerder had gebruikt voordat ik een deur openbrak. ‘Laat haar binnenkomen.’
Ik ging de kamer binnen. Ik trok niet mijn gebruikelijke hoodie en spijkerbroek aan. Ik deed mijn tactische riem om. Ik trok mijn kogelwerend vest aan. En ik speldde mijn gouden badge op mijn heup.
Vervolgens trok ik er een los flanellen shirt overheen.
« Zet wat koffie, Sarah, » zei ik. « We verwachten bezoek. »
