De lange wake

 

Het notitieblok. Dat was zijn wapen bij uitstek.

Sommigen droegen vuurwapens. Anderen messen. Brenda, de zelfbenoemde dictator van de  Whispering Pines Homeowners Association  , had een notitieblok en een meetlint bij zich.

Mijn naam is Jack. Voor de buren ben ik degene die drie maanden geleden met mijn vrouw Sarah in het huis verderop in de straat is komen wonen. Ik rijd in een oude Chevrolet Impala uit 2010 met getinte ramen. Ik vertrek om 22.00 uur en kom om 4.00 uur weer thuis. Ik heb een baard, tatoeages op mijn onderarmen en zie er meestal uit alsof ik een week niet heb geslapen.

Voor Brenda was ik een boef. Een smet op haar smetteloze buurt. Een drugsdealer.

Ter attentie van het gemeentelijke politiebureau, ik ben rechercheur Jack Miller, van de undercover narcoticadivisie.

Ik kon de buren niet vertellen wat ik aan het doen was. Dat is nu juist de hele bedoeling van infiltratie. Als de drugskartels die ik volgde wisten waar ik woonde, zou mijn vrouw in gevaar zijn. Dus liet ik Brenda maar denken wat ze wilde. Ik slikte mijn trots in toen ze passief-agressieve briefjes op mijn voorruit achterliet over ‘buurtregels’.

Maar vandaag besloot Brenda haar briefjes in te ruilen voor oorlog.

Ik was net om 1 uur ‘s middags wakker geworden na een uitputtende werkdag van achttien uur. Ik ging naar de keuken en trof Sarah huilend aan tafel aan.

‘Sarah?’ vroeg ik, mijn politie-instincten namen het meteen over. ‘Wat is er aan de hand? Gaat het om je moeder?’

Sarah schudde haar hoofd. Ze schoof een stuk papier over de tafel.

Het was een brief. Dik papier. Rode letters.