De verboden kus
Die ochtend gingen er geruchten door de gangen: de familie Reed overwoog om hem van de beademing af te halen. De artsen waren begonnen te praten over « levenskwaliteit » en « moeilijke beslissingen ».
Emma’s hart brak. Ze kon zich niet voorstellen hem na al die tijd los te laten.
De eerste zonnestralen drongen door de jaloezieën en baadden Alexanders gezicht in een zachte, gouden gloed. Emma kwam trillend dichterbij.
Haar hand streelde zijn wang – koud, maar levend.
‘Het spijt me, meneer Reed,’ fluisterde ze, haar stem nauwelijks hoorbaar. ‘Als u weggaat… wil ik u alleen laten weten dat er iemand op u heeft gewacht.’
Voordat ze zichzelf kon tegenhouden, raakten haar lippen de zijne aan — een vluchtige kus, teder en geheim. Een afscheid dat niemand ooit zou weten.
Althans, dat dacht ze.
Het Ontwaken
Een lichte druk op haar pols deed haar verstijven. Toen weer – harder. Zijn hand bewoog.
De monitor piepte onregelmatig. Emma hapte naar adem.
Alexanders oogleden fladderden… en gingen open. Twee diepblauwe ogen staarden haar aan — verward, levendig.
‘Wat… ben je aan het doen?’ Zijn stem was schor, zwaar van jarenlange stilte.
Emma hield haar adem in. De man voor wie ze had gezorgd, met wie ze had gepraat, van wie ze in het geheim had gehouden – was wakker.
‘Ik… het spijt me,’ stamelde ze, haar wangen gloeiend. ‘Ik dacht dat je nooit—’
Langzaam hief hij zijn hand op en probeerde rechtop te gaan zitten. Zijn lichaam beefde, maar zijn blik bleef op haar gericht.
‘Hoe lang nog?’ vroeg hij.
‘Drie jaar,’ fluisterde ze.
Hij keek haar lange tijd aan — niet boos, zelfs niet verward, gewoon… nadenkend. « En je bent al die tijd hier geweest. »
Ze knikte, met tranen in haar ogen.
