Mijn dochter, Mia, keek op van haar kleurboek, haar heldere ogen weerspiegelden zich in het papier. Ze was zes jaar oud, uitzonderlijk intelligent en zat al twee jaar in een rolstoel sinds een vreselijk auto-ongeluk waarbij ze een gedeeltelijke dwarslaesie had opgelopen. De dronken bestuurder die ons had aangereden, was ongedeerd gebleven. Mia zou nooit meer kunnen lopen, hoewel ze nog wel enig gevoel in haar benen had, genoeg om druk en ongemak te voelen, maar zonder haar normale gevoel terug te krijgen.
‘Wat is het, mam?’ vroeg ze, terwijl ze midden in een streep met haar potlood stopte bij een paarse olifant.
« Een klein cadeautje van oma, » zei ik, terwijl ik het op het aanrecht legde.
« Zullen we ze zien? » De hoop in haar stem brak iets in me.
Ondanks alles, ondanks de manier waarop mijn familie zich na het ongeluk van me had afgekeerd, excuses verzonnen waarom ze me niet konden komen opzoeken, waarom mijn telefoontjes onbeantwoord bleven, bleef Mia geloven in de goedheid van familie.
Ik had nee moeten zeggen. Mijn instinct schreeuwde dat ik moest weigeren, dat ik mijn dochter moest beschermen tegen mensen die door hun afwezigheid al hun ware aard hadden laten zien. Maar schuldgevoel heeft de vervelende neiging om instinct te onderdrukken. En drie dagen later belde ik mijn moeder op om te bevestigen dat we er waren.
« Oh, geweldig! » riep ze uit met een honingzoete stem, die ze gebruikte als ze iets wilde hebben. « Brianna zal dolblij zijn. Ze bleef maar naar Mia vragen. »
Brianna, mijn zus, het lievelingetje dat niets verkeerd kon doen, wier drie kinderen als toonbeelden van normale ontwikkeling werden beschouwd, wier man James net genoeg verdiende om respectabel te zijn, maar niet genoeg om het ego van onze vader te bedreigen.
Ik had al acht maanden niet met haar gesproken, niet sinds ze had gesuggereerd dat Mia’s ongeluk waarschijnlijk iets goeds was, omdat het haar karakter zou vormen.
De weken voorafgaand aan de reünie vlogen voorbij in een wervelwind van angst. Ik kocht Mia een nieuwe jurk, lichtgeel met witte bloemen, omdat ik wilde dat ze er perfect uitzag. Ik wilde dat mijn familie zag wat ik zag: een opmerkelijk klein meisje dat zich met een gratie aan haar situatie had aangepast die ik nog nooit bij een volwassene had gezien.
