Ze had geleerd haar rolstoel met grote precisie te besturen, had in haar eerste jaar perfecte cijfers gehaald en bezat een empathie die onmogelijk leek voor iemand die zoveel had geleden.
Op de ochtend van onze reünie vlocht ik Mia’s lange bruine haar en maakte er een bijpassend geel lintje aan het uiteinde. Ze glimlachte naar zichzelf in de spiegel en even leek alles mogelijk.
Mijn ouders woonden veertig minuten verderop, in een groot, gelijkvloers huis dat ze hadden gekocht toen het accountantskantoor van mijn vader eindelijk succesvol werd. De oprit stond al vol auto’s toen we aankwamen. Ik herkende Brianna’s zilveren SUV, de pick-up truck van mijn oom Gerald en verschillende andere voertuigen van neven en nichten en andere familieleden van wie ik de namen nauwelijks kon herinneren.
Ik hielp Mia in haar rolstoel, stelde de voetsteunen af en controleerde of haar jurk niet tussen de wielen verstrikt raakte. Ze hield haar favoriete knuffelkonijn stevig vast, een oud grijs speeltje genaamd Mr. Hoppsworth dat het ongeluk zonder een schrammetje had overleefd.
De voordeur ging open nog voordat we er waren. Brianna stond daar, haar blonde haar perfect gekruld, in een witte spijkerbroek en een koraalkleurig topje dat waarschijnlijk meer kostte dan mijn maandelijkse boodschappenbudget. Haar glimlach was breed en leeg.
« Eindelijk ben je er! We hebben op je gewacht. »
Ze liet zich zakken tot Mia’s niveau, haar stem nam die specifieke toon aan die volwassenen gebruiken als ze overdrijven.
« Hallo lieverd. Kijk eens hoe mooi je eruitziet in die jurk. »
Mia glimlachte verlegen en omhelsde meneer Hoppsworth nog steviger.
Toen ik het huis van mijn ouders binnenkwam, vulde de vertrouwde geur van mijn moeders gebraden vlees de lucht. De woonkamer gonsde van de gesprekken. De volwassenen zaten bij elkaar, ieder met een glas in de hand. Mijn moeder verscheen, kwam uit de keuken en droogde haar handen af met een theedoek.
« Je hebt het gedaan. »
Ze kuste me snel op mijn wang, zonder Mia ook maar een blik waardig te gunnen.
« Iedereen is buiten. De kinderen vermaken zich prima. »
Voordat ik kon antwoorden, stapte Brianna naar voren.
