« Jij bent de grootmoeder, » zei hij. « Pak het maar aan. »
En toen werd de verbinding verbroken. Toen ik terugbelde, had hij mijn nummer geblokkeerd.
En hier zit ik dan, om 3 uur ‘s nachts een baby te wiegen en tegen de middag muntjes te tellen aan de keukentafel. Ik dacht altijd dat mijn pensioen betekende: ontspannen leesclubs, tuinfeestjes met vrienden, misschien een cruise met andere weduwen van de kerk.
In plaats daarvan leer ik de prijs van luiers in elke winkel binnen een straal van tien kilometer kennen en vergelijk ik de prijzen van flesvoeding tot op de cent nauwkeurig.
Ik leef van het pensioen van mijn overleden echtgenoot en wat er nog over is van onze spaarcenten, die elke maand kleiner worden.
Sommige avonden warm ik soep uit blik op en zeg ik tegen mezelf dat Bambi het verschil niet weet tussen merkproducten en goedkope flesvoeding. Ze is gezond, en dat is wat telt.
Een paar weken geleden was zo’n dag waarop alles te zwaar aanvoelde. Mijn rug deed pijn van het dragen van Bambi de hele ochtend. De gootsteen lekte weer en ik kon geen loodgieter betalen. De wasmachine maakte een raar schurend geluid, wat betekende dat hij kapot ging, en ik kon geen nieuwe kopen.
We hadden geen luiers en babyvoeding meer, dus ik deed Bambi in haar draagzak, trok mijn oude winterjas aan en ging naar de supermarkt.
Buiten sloeg de koude novemberlucht ons tegemoet. Ik trok mijn jas strakker om ons beiden heen en fluisterde tegen Bambi: « We zijn zo terug, lieverd. Oma belooft het. »
Binnen in de winkel was het een complete chaos. Er stond veel te harde kerstmuziek. Overal liepen mensen, vechtend om goedkope kalkoenen, gangpaden blokkerend met volle winkelwagens. Ik probeerde snel te lopen en ging naar het schap met babyvoeding.
Het voelde alsof de wereld zich klaarmaakte voor feest, terwijl ik alleen maar de week probeerde door te komen. Elk vrolijk liedje maakte de knoop in mijn maag alleen maar groter.
Ik nam een paar potjes babyvoeding, een klein pak luiers omdat ik de grote niet kon kopen, en een klein stukje kalkoenfilet. Ik wilde dat we iets lekkers hadden voor Thanksgiving, ook al zaten we maar met z’n tweeën aan mijn kleine keukentafel.
Bij de kassa probeerde ik te glimlachen naar de jonge caissière. Hij zag er moe uit, alsof hij liever ergens anders was. Ik legde mijn spullen op de lopende band en haalde mijn kaart erdoorheen.
Piep.
