Hij was een man gevormd door discipline en gebroken door oorlog. Alaska bood hem een fort van stilte, maar de herinnering bood hem een leger van spoken. Toen, midden in een meedogenloze storm, gaven twee kleine levens hem een reden om voor iets anders dan zijn eigen overleven te vechten, en herinnerden hem eraan dat in de koudste harten de gloeiende kolen van de warmste vuren verborgen liggen.
HOOFDSTUK 1: DE SCHREEUW EN DE OPEN HAARD
De stilte van een winter in Alaska was niet zomaar een afwezigheid van geluid. Het was een aanwezigheid. Het had een zwaarte, het drukte de uitgestrekte witte vlakte plat totdat elk geluid werd opgeslokt. De dennenbomen bogen onder het gewicht ervan, hun met sneeuw beladen takken vielen geruisloos neer. De bergen stonden als bevroren wachters, hun toppen verdwenen in een hemel zo wit als gebleekt bot. Ze waakten over de weinige zielen die het waagden in de valleien beneden te leven, hun oordeel zo koud en onpartijdig als het ijs dat de wereld bedekte.
Op de smalle weg naar Juno sneed een enkele koplampstraal door twee glinsterende tunnels in de storm. Sneeuw raasde in zijwaartse windvlagen over de weg, niet vallend maar aanvallend, een horizontale storm van gescheurde zijde en bijtende vorst. In de cabine van een oude Ford pick-up blies de kachel een zielig, ritmisch geluid, de warmte deed weinig tegen de ijskristallen die zich aan de binnenkant van de voorruit vormden. De truck, een relikwie uit een ander decennium, rammelde bij elke windvlaag, het frame kraakte als de botten van een oude man.
Achter het stuur staarde Ethan Walker naar de hypnotiserende werveling van wit. Op zijn achtendertigste was hij een man gevormd door discipline en ontmanteld door herinneringen. Zijn brede, stevige schouders werden in een constante houding gehouden, alsof hij nog steeds wachtte op een explosie die jaren geleden was ontploft maar nooit echt was uitgedoofd. Zijn bruine haar, met vroegtijdige grijze strepen, was kort en praktisch geknipt, als dat van een man die het leger nooit echt had verlaten. Een lichte baard, meer een teken van uitputting dan een bewuste keuze, wierp schaduw over de scherpe hoeken van een kin die de mechanica van een glimlach was vergeten. In het bleke licht van het dashboard waren zijn ogen diep blauwgrijs, de kleur van een stormachtige zee. Het waren ogen die te veel hadden gezien en nu, door een wrede speling van het lot, worstelden om een reden te vinden om te blijven kijken.
Hij was een Navy SEAL geweest, een van de besten, de man die achterbleef toen iedereen vertrok. De explosie die een einde maakte aan zijn carrière en zijn ziel verbrijzelde, kwam van een geïmproviseerd explosief dat in het stof bij Kandahar begraven lag. Drie mannen kwamen om het leven. Ethan overleefde. De medici, met hun steriele scharen en oppervlakkige compassie, noemden het overleven. Hij noemde het straf. Het hoge gerinkel in zijn oren, een onzichtbare, constante schreeuw, was zijn boetedoening. Schuldgevoel was zijn schaduw, een trouwe metgezel die hem had gevolgd van de verzengende hitte van de woestijn naar de extreme temperaturen aan de grens van Alaska.
