Hier bracht hij zijn dagen door in de monastieke rust van een vervallen blokhut, verscholen tegen het bos. Het was een plek waar niemand vragen stelde en niemand antwoorden verwachtte. De hut had toebehoord aan een oude pelsjager, een geest die de geur van houtrook en eenzaamheid had achtergelaten. Ethan had zelf het dak gerepareerd, op jacht gegaan naar voedsel en zijn menselijke contacten beperkt tot één volhardende ziel: Margaret Sloan, een oudere verpleegster uit het dorp, die hem eens per week boodschappen bracht. Zij noemde het buurvriendelijkheid. Hij noemde het een ongewenste indringing.
De keuze van het instinct
Hij klemde zijn handen steviger om het stuur, zijn knokkels werden wit. De vrachtwagen reed nergens heen. Hij was gewoon in beweging. De beweging leidde hem af. Stoppen betekende nadenken, en nadenken was een mijnenveld dat hem steeds weer terugbracht naar hetzelfde explosiepunt: de verblindende lichtflits, de hittegolf, de kreten die werden overstemd door het gezoem in zijn oren. Hij knipperde met zijn ogen, dwong het beeld te verdwijnen, de spieren in zijn kaak spanden zich pijnlijk aan.
Toen zag hij hem.
Door het gordijn van sneeuw, aan de rand van de weg, zag hij twee kleine, donkere vormen. Ze waren nauwelijks te onderscheiden van de wervelende storm, slechts een glimp van iets dat niet leek te passen bij het egale wit. Even dacht hij dat het puin was – een stuk van een lekke band, een vuilniszak die uit een voorbijrijdende auto was gegooid. Maar iets aan hun stilte, hun kwetsbaarheid voor de aanval, raakte een diepe snaar in hem. Hij trapte zachtjes op de rem, een instinctieve, onnadenkende beweging.
