De kat van mijn moeder verdween na haar begrafenis – op kerstavond keerde hij terug en leidde me naar een plek die ik nooit had verwacht.
De paniek overviel me zo snel dat ik er bijna in stikte.
Ik weet niet eens hoe lang hij weg is geweest.
voordat ik het merkte.
Ik rende in mijn laarzen door de buurt en schreeuwde zijn naam. Ik plaatste berichten online. Ik maakte flyers. Ik klopte op deuren, in een poging niet gek over te komen.
« Ik zoek een zwarte kat. Hij heet Cole. Hij is… bijzonder. »
Ik zei « speciaal » omdat ik niet wilde uitleggen dat hij de laatste hartslag was die nog met mijn moeder verbonden was. Dat ik hem ook niet kon verliezen.
Maar niemand had hem gezien.
Maar niemand had hem gezien.
En ik kon niet meer slapen. Ik was doodsbang dat hij verdwaald was, ergens in de kou vastzat of in een steegje door een hond in het nauw gedreven was. Dat hij daar buiten bang en alleen was, terwijl ik te druk bezig was met mijn eigen verdriet om hem te vinden.
Elke avond zat ik met een deken op de veranda, zette ik wat eten neer en luisterde ik naar een miauw die nooit kwam.
Toen brak kerstavond aan, koud en somber.
De lucht buiten was paarsachtig gekleurd en de veranda was bedekt met een dun laagje sneeuw. Ik had al dagen geen volledige maaltijd gegeten.
Ik was doodsbang dat hij verdwaald was.
ergens in de kou vastzitten,
of in een steegje in het nauw gedreven door een hond.
Ik had geprobeerd de boom te versieren, maar elk ornament voelde alsof ik op glas stapte.
Dus ik zat in het donker op de keukenvloer, met mijn knieën tegen mijn borst getrokken, te trillen. Niet alleen van de kou. Van verdriet en uitputting. Van het soort liefdesverdriet dat je helemaal leegzuigt.
« Cole, waar ben je, jongen? » riep ik. Maar alleen de wind antwoordde, huilend alsof hij ook rouwde.
En toen hoorde ik een zachte, onmiskenbare doffe klap tegen de achterdeur.
Ik verstijfde.
