Het begon allemaal op een donderdagochtend. De zon was nog maar net opgekomen toen een schreeuw de stilte in het landhuis verbrak.
Margarita Hern Xxndez stond bleek in haar kamer en wees met trillende hand naar een leeg fluwelen etui op haar kaptafel.
De diamanten broche – het meest waardevolle sieraad van de familie – was verdwenen.
Binnen enkele minuten galmde zijn stem als een zin door de gangen:
« Zij is het! De dienstmeid! Zij is de enige die mijn kamer binnenkwam! »
Clara stond als aan de grond genageld in de gang, nog steeds met een emmer in haar handen.
‘Mevrouw Hernandez, alstublieft,’ fluisterde hij, zijn stem brak. ‘Ik zou nooit iets nemen wat me niet toebehoort.’
Maar Margarita gaf niet op:
« Genoeg met die leugens! Ik vertrouwde je en je hebt me verraden! »
