Het landhuis van Marcus leek niet op het huis van Holly. Het schreeuwde niet om aandacht, het fluisterde het.
Hoge plafonds, muren vol boeken, enorme ramen die het licht binnenlieten. Elegant maar uitnodigend meubilair, het soort meubilair waar je graag even wilt gaan zitten. Het was rijkdom, jazeker, maar het was ook goede smaak. Warmte. Thuis.
‘Welkom thuis,’ zei hij terwijl een medewerker me hielp om de achtertuin in te stappen.
Hij gaf me droge kleren – een zachte katoenen jurk, een zijden ochtendjas – en zette een kop hete thee voor me in een porseleinen kopje dat zo dun was dat ik het bijna niet durfde vast te houden.
We zaten in zijn studeerkamer. Op de planken stonden prijzen, ingelijste krantenknipsels en foto’s van hem op conferenties en gala’s in New York, Los Angeles en elders. Maar midden op zijn bureau, in een zilveren lijst, hing de foto van zijn adoptiedag. De twaalfjarige Marcus, die verlegen glimlachte toen ik mijn arm om hem heen sloeg.
‘Ik heb het nooit weggehaald,’ zei hij toen hij merkte dat ik ernaar staarde. ‘Het is het eerste wat ik ‘s ochtends zie als ik ga zitten om te werken.’
Hij nam tegenover me plaats, niet langer alleen de miljardair die uit een helikopter stapte, maar mijn zoon, met diezelfde serieuze uitdrukking die hij op zijn gezicht had wanneer iets zwaar op zijn gemoed drukte.
‘Mam,’ zei hij zachtjes. ‘Er zijn een paar dingen die ik je moet vertellen over Ethan en Holly.’
Mijn maag trok samen.
“Wat voor soort dingen?”
Hij liep naar een archiefkast, opende een lade en haalde er een dikke map uit. Papieren. Contracten. Verklaringen.
‘Vijf jaar geleden heb ik een privédetective ingehuurd,’ zei hij, terwijl hij weer in zijn stoel ging zitten. ‘Ik wilde echt weten hoe het met je ging. Ik wist dat je mijn hulp nooit zou aannemen als ik die rechtstreeks aanbood. Dus ben ik je van een afstand gaan helpen.’
Hij keek me vriendelijk aan.
‘Ik heb drie jaar lang je hypotheek betaald,’ gaf hij toe. ‘Ik heb een deel van je medische kosten gedekt. Een deel van je dierenartsrekeningen. Kleine dingen waarvan ik hoopte dat je het niet zo erg zou merken. Maar tijdens dat proces heb ik iets ontdekt… iets lelijks.’
Hij opende de map en spreidde verschillende documenten uit op de salontafel, waarna hij ze langzaam omdraaide zodat ze naar mij toegekeerd waren.
« Ethan maakt al jaren misbruik van je, mam. »
De kamer leek even te kantelen.
‘Hoe dan?’ fluisterde ik.
‘Weet je nog dat je zes jaar geleden de elektrische installatie in de grote schuur moest repareren?’ vroeg hij.
‘Ja,’ zei ik. ‘Het kostte bijna tienduizend. Ik ben er bijna aan geruïneerd.’
“En weet je nog wie de aannemer heeft aanbevolen?”
Het besef trof me als een zware last op mijn borst.
“Ethan.”
‘Precies,’ zei Marcus. ‘Wat je niet wist, is dat hij in het geheim eigenaar was van dat bedrijf. Ze rekenden je vijftienduizend dollar aan voor een klus die eigenlijk maar zesduizend dollar kostte. Het extra geld ging rechtstreeks in zijn zak.’
Ik drukte mijn hand tegen mijn mond.
‘En dat is nog niet alles,’ vervolgde Marcus met een gespannen stem. ‘De leningen voor het veehek. De financiering voor de nieuwe waterpomp. De boerderijverzekering die hij per se voor je wilde verlengen. Bij elke belangrijke beslissing bemoeide hij zich ermee.’
Hij tikte op een andere stapel papieren.
« In totaal heeft hij de afgelopen acht jaar ongeveer honderdvijftigduizend dollar van u afgenomen. Overfacturering, verborgen commissies, misleidende verzekeringen. »
Honderdvijftigduizend dollar. Voor mij was dat net zo goed de maan geweest.
‘Is dat de reden waarom ik altijd achterliep met mijn betalingen?’ vroeg ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar. ‘Is dat de reden waarom ik de volledige verzekering niet kon betalen? Waarom ik mijn huis ben kwijtgeraakt?’
‘Ja,’ zei Marcus zachtjes. ‘Hij heeft de brand niet veroorzaakt. Maar hij heeft ervoor gezorgd dat je te kwetsbaar was om het te overleven.’
Een lange stilte viel tussen ons.
‘Wist Holly het?’ vroeg ik uiteindelijk, hoewel een deel van mij het antwoord al wist.
Marcus keek me recht in de ogen.
‘Dat heeft ze gedaan,’ zei hij. ‘Hier zijn de bankafschriften van de gezamenlijke rekening die ze met Ethan heeft. Je kunt de stortingen zien die overeenkomen met de exacte data waarop hij je te veel in rekening heeft gebracht.’
Hij schoof nog een vel papier naar me toe. Ik staarde naar de rijen cijfers die net zo goed in een andere taal geschreven hadden kunnen zijn. Toen wees hij.
‘Kijk,’ zei hij. ‘De dag dat hij je te veel in rekening bracht voor het staldak. Achtduizend dollar voor een klus van drieduizend dollar. En diezelfde dag nog vijfduizend dollar uitgegeven aan een parelketting.’
De ketting die ik zo bewonderd had op een foto die Holly van een bruiloft in Napa had geplaatst.
Tranentjes van woede en verdriet vertroebelden mijn zicht.
‘Waarom?’ fluisterde ik. ‘Waarom zouden ze me dat aandoen?’
‘Omdat ze dachten dat je er nooit achter zou komen,’ zei Marcus. ‘Omdat ze dachten dat je gewoon een simpele boer was die niets van papierwerk en cijfers begreep. Omdat je voor hen handig was, niet waardevol.’
Zijn stem werd weer zachter.
“Maar ze hebben zich vergist. Want er was iemand die wél wist hoe die cijfers te interpreteren. Iemand die nooit ophield aan je te denken.”
‘Wat ga je doen?’ vroeg ik.
Marcus liep naar het raam en keek naar de tuin waar jonge bomen groeiden – fruitbomen, net zoals die ik vroeger had.
‘Ik heb het al gedaan,’ zei hij. ‘Die brief die ze morgen krijgen? Dat is een melding dat hun hypotheeklening is overgedragen aan Rivers Holdings Group.’
‘Jij… hebt hun schuld overgekocht?’ vroeg ik.
