EmTech heeft bedrijven getransformeerd. We hebben overheden, ziekenhuizen en scholen geholpen. Maar nu wil ik iets creëren voor mensen, zoals Jacob ooit was.
Jacobs wenkbrauwen gingen lichtjes omhoog. « Ik wil de Uche Foundation oprichten, » zei ze, zich naar hem toe draaiend.
Een plek die tweede kansen biedt, die de vergeten mensen vindt en hen eraan herinnert dat ze niet nutteloos zijn. Die daklozen, weduwen en wezen opleidt en aan het werk zet met vaardigheden in technologie, design en ondernemerschap. Die hen vertelt: je kunt nog steeds hogerop komen.
Jacob staarde haar aan, diep ontroerd. Sophia klapte langzaam in haar handen. Mam, dat is prachtig.
Urbina knikte. We zullen helpen. Op welke manier we ook kunnen.
Ik heb de grond al, vervolgde Monica. Ik heb hem in alle stilte in Ege gekocht.
Het was vroeger een markt, maar nu is het perfect. Ik wil volgende maand beginnen met de bouw. Ik wil dat de Uche Foundation blijft bestaan lang nadat wij er niet meer zijn.
Jacobs keel snoerde zich samen. « Je noemt het naar mij? » Ze glimlachte. « Naar ons. »
Na alles wat je vertegenwoordigt. Hij knipperde zijn tranen weg. Je blijft me verbazen.
Monica draaide zich naar Williams om. « En op een dag, als je volwassen bent, zal dit ook deel uitmaken van jouw verhaal. » Williams glimlachte.
Ik was al bezig met het schrijven van de code voor de website. De aanwezigen barstten in lachen uit. Drie maanden later werd de Uche Foundation opgericht.
Het was een uitgestrekt complex met slaapzalen, klaslokalen, computerlokalen, begeleidingscentra en incubators voor start-ups. Maar het waren niet zozeer de gebouwen, maar de mensen die het zo krachtig maakten. Tientallen voormalige bedelaars droegen nu pakken en hadden laptops in hun handen.
Weduwen stonden nu voor projectoren en leerden anderen hoe ze websites moesten ontwerpen. Jonge jongens die ooit water hadden verkocht, presenteerden nu hun uitvindingen aan internationale investeerders. En elk bordje, elk klaslokaal, droeg een zin die hun slogan werd.
Jouw verhaal is nog niet voorbij. Tijdens de openingsceremonie stond Monica voor de menigte, met een vaste stem. ‘Dit is geen liefdadigheidsinstelling’, zei ze.
Het is gerechtigheid. Het is een herinnering dat geen enkel mens te ver heen is om gered te worden. Ik werd geëerd.
Ja. Maar ik ben ook ooit gebroken geweest, net als Jakob. En nu? Kijk eens wat God heeft gedaan…
Terwijl een daverend applaus door de lucht galmde, stapte Jacob naar voren en voegde eraan toe: « Toen ik mijn vrouw, mijn kinderen en mijn ouders verloor, verloor ik mezelf. Maar toen gaf Monica me weer een reden om te leven. Dat is waar deze stichting voor staat. »
Mensen een reden geven. Die avond, terwijl de lichtjes van de stichting de skyline van de stad verlichtten, stonden Monica en Jacob hand in hand op het dak van het nieuwe gebouw. Ik ben trots op je.
Jacob zei het. Monica draaide zich naar hem toe. Ik ben trots op ons.
Hij knikte. Weet je, soms denk ik nog wel eens terug aan die dag. Buiten de SuperSave.
