Ik vraag me nog steeds af waarom je bent gestopt. Monica keek naar de sterren. Weet je wat ik die dag zag? Jacob trok een wenkbrauw op.
Ik zag iemand die pijn kende, maar weigerde zich erdoor te laten overweldigen. Je sprak als een man die nog steeds een briljante geest bezat. Ik zag een gebroken koning.
En ik wist dat ik naar iemand keek met wie God nog niet klaar was. Jacob glimlachte. En ik dacht dat je gek was.
Ze lachte. Dat doe ik nog steeds. Maar het heeft gewerkt.
Ze stonden even in stilte. Toen sprak Jacob weer. Monica, heb je ergens spijt van? Ze draaide zich naar hem toe.
Ik vind het jammer dat ik je niet eerder heb ontmoet. Jaren gingen voorbij. De Uche Foundation groeide uit tot buiten Nigeria.
Monica en Jacob werden keynote speakers op internationale conferenties. Hun verhaal werd verteld in boeken, films en op scholen. Jongeren overal ter wereld keken tegen hen op, niet alleen als techgiganten, maar ook als bewijs dat liefde en zingeving uit de as kunnen herrijzen.
Sophia werd een toparts en richtte samen met haar man Obinna een startup in de gezondheidstechnologie op. Hun dochter Amarachi werd de jongste gepubliceerde auteur in West-Afrika en schreef kinderboeken geïnspireerd op het liefdesverhaal van haar grootouders. Williams, altijd een dromer, ontwikkelde een leerapp die zich verspreidde over de plattelandsgemeenschappen van Afrika en kinderen leerde programmeren met spelletjes en puzzels.
Op een rustige ochtend zaten Jacob en Monica op hun favoriete tuinbankje. Hun haar was inmiddels grijs geworden. Hun handen waren ouder geworden, maar hielden elkaar nog steeds stevig vast…
Ze keken toe hoe kinderen van de stichting in de buurt speelden, lachten en renden. Jacob zuchtte. ‘Ik zit vol,’ zei hij.
Monica glimlachte. « Ik ook, » zei hij, terwijl hij haar met een zachte blik aankeek. « Ik dacht altijd dat God me vergeten was. »
Dat ik gestraft werd. Maar nu denk ik, misschien was hij me gewoon aan het voorbereiden. Monica legde haar hoofd op zijn schouder.
Alles leidde hiernaartoe, fluisterde ze. En deze keer, zei Jacob, verspillen we geen moment. Net op dat moment kwam de kleine Amarachi aanrennen, haar handen vol tekeningen.
Oma! Opa! Kijk eens wat ik gemaakt heb! Ze pakten de papieren aan en glimlachten. Het was een schets van een vrouw die voor een man knielde. Daarboven stond in grote, zwierige letters: Liefde begint waar trots eindigt.
Jacob staarde er een lange tijd naar. Hij grinnikte. Ze snapt het.
Monica kuste het meisje op haar voorhoofd. Ze komt ervandaan. Terwijl de zon onderging boven de tuin en de avondbries door de bomen danste, sloot Monica haar ogen.
Alles, in één moment. In één leven. In één liefdesverhaal dat begon met het woord ‘alsjeblieft’ en eindigt met een droom waarvan ze nooit had gedacht dat die mogelijk zou zijn.
