Mijn moeder liet geen traan toen mijn vader wegging.
Niet toen de deur zo hard klapperde dat de ramen trilden. Niet toen ze hun trouwfoto van de plank pakte en die in het vuur gooide alsof het niets betekende.
Ze draaide zich alleen maar naar me toe.
Ik was vijf en leerde al dat stilte bescherming kon bieden. Ze glimlachte naar me – strak en weloverwogen.
‘Nu zijn we alleen nog met z’n tweeën, Jonathan,’ zei ze. ‘En we blijven sterk.’
Dat werd de wet in ons huis.
Gevoelens waren zwakte. Genegenheid was nutteloos. Liefde, als die al bestond, was bedoeld om je te vormen tot iets onbreekbaars.
Ze stuurde me naar prestigieuze scholen, corrigeerde mijn houding en spreekstijl, schreef me in voor pianolessen, niet omdat ik ervan genoot, maar omdat uitmuntendheid discipline vereiste. Ze leerde me beleefde brieven schrijven die niets persoonlijks onthulden. Hoe je succesvol kunt zijn zonder ooit iemand nodig te hebben.
Ze voedde me niet op om me voldaan te voelen.
Ze voedde me op om boven kritiek verheven te zijn.
Op mijn zevenentwintigste stopte ik met het najagen van haar goedkeuring. Ik begreep eindelijk dat er geen moment zou komen waarop ze zou zeggen: ‘Genoeg.’ De norm veranderde voortdurend.
Toch, toen ik verliefd werd, vertelde ik het haar. Sommige gewoonten verdwijnen nooit.
We ontmoetten elkaar in een van haar favoriete restaurants – donker hout, gevouwen servetten, een stille, oordelende sfeer. Ze droeg donkerblauw, bestelde meteen wijn en bekeek me aandachtig alsof ik aan het onderhandelen was.
« Dus, » zei ze. « Is dit belangrijk, of gewoon een praatje? »
« Ik heb een relatie. »
Haar aandacht werd scherper. « Vertel het me. »
« Ze heet Anna. Ze is verpleegster. Ze werkt nachtdiensten in de buurt van het ziekenhuis. »
Ze knikte. « Goed. Praktisch. Achtergrond? »
« Beide ouders. Een leraar en een arts. Ze wonen in een andere staat. »
Tevreden glimlachte ze – totdat ik verder ging.
