« Ze heeft een zoon. Aaron. Hij is zeven. »
Ze pauzeerde net lang genoeg om opgemerkt te worden. Nam een slokje wijn. Zette het glas voorzichtig neer.
« Dat is een ingewikkelde situatie. »
« Ze is geweldig, » zei ik. « En Aaron is fantastisch. Hij zei dat ik zijn favoriete volwassene ben. »
« Ik weet zeker dat ze steun op prijs stelt, » antwoordde mijn moeder koeltjes. « Betrouwbare mannen zijn zeldzaam. »
Ze heeft die avond Anna’s naam nooit meer genoemd.
Weken later stelde ik ze toch aan elkaar voor.
We ontmoetten elkaar in een klein café bij mij in de buurt. Anna kwam laat aan, verontschuldigde zich en had haar haar haastig vastgebonden. Aaron bleef dichtbij, gefascineerd door de gebakjes achter het glas.
« Dit is Anna, » zei ik. « En dit is Aaron. »
Mijn moeder stond op, gaf me een beleefde handdruk en glimlachte zonder enige warmte. De oppas had afgezegd, dus Aaron was meegekomen. Anna legde het uit. Mijn moeder beaamde het zonder commentaar.
« Je zult wel moe zijn, » zei ze vlak.
« Dat ben ik ook, » gaf Anna zachtjes toe.
Mijn moeder stelde Aaron één vraag.
‘Welk vak vind je leuk op school?’
‘Tekenen!’ zei hij trots.
Ze wuifde het weg met een blik en sprak nooit meer met hem. Toen de rekening kwam, betaalde ze alleen voor zichzelf.
Later zei Anna zachtjes: ‘Ze mag me niet.’
‘Ze kent je niet.’
‘Ze wil je niet kennen.’
Twee jaar gingen voorbij.
Ze belde me om af te spreken in een pianowinkel – een winkel waar ze me als kind al eens had meegenomen, met de overtuiging dat perfectie aangeleerd kon worden als je maar goed genoeg naar je fouten luisterde.
Ik vertelde haar dat ik haar ten huwelijk had gevraagd.
Ze reageerde eerst niet.
‘Als je met haar trouwt,’ zei ze uiteindelijk, ‘verwacht dan niets meer van mij. Dat is het leven dat je kiest.’
Ik wachtte op spijt. Op aarzeling.
Die kwam er niet.
Dus ik koos.
