Ik was tweeëndertig toen de waarheid eindelijk tot me doordrong.
Het grootste deel van mijn leven had ik geloofd dat ik iedereen die vóór mij was gekomen, kwijt was. Eerst mijn ouders. En jaren later de vrouw die me had opgevoed. Ik dacht dat ik daardoor dubbel wees was.
Ik had het mis.
De brief arriveerde drie dagen na de begrafenis van mijn grootmoeder.
Ik zat aan dezelfde keukentafel waar ze al zolang ik me kon herinneren de was had opgevouwen en de rekeningen had betaald. Het vinylblad was nog steeds op dezelfde plekken gebarsten. Haar vest hing over de rugleuning van de lege stoel, een mouw gleed naar beneden alsof de zwaartekracht eindelijk had gewonnen. Het huis rook vaag naar stof en kaneel, alsof het haar herinnering voor mij bewaarde.
Zonder erbij na te denken vulde ik de waterkoker en zette twee mokken neer.
Ik zag de tweede mok pas toen ik ernaar greep en verstijfde.
De envelop lag op tafel. Mijn naam stond erop geschreven in haar onmiskenbare handschrift.
Ik staarde er een lange tijd naar.
« Nee, » fluisterde ik. « Niet vandaag. »
Maar toen zette ik toch maar thee. Want zo pakte ze alles aan: routine eerst, gevoelens later.
Toen ik eindelijk de envelop opende, brak haar handschrift me meer dan de begrafenis ooit had gedaan.
Mijn meisje,
als je dit leest, dan heeft mijn hart eindelijk besloten dat het klaar is met vechten. Het spijt me dat ik je weer alleen moet laten.
Weer?
Ik fronste, maar ging verder.
Voordat ik je vertel wat je verdient te weten, onthoud dit: je was nooit ongewenst. Zelfs niet voor een moment.
De waterkoker sistte op het fornuis. Met trillende handen goot ik het water in en ging weer zitten.
Ik herinnerde me de dag dat ze me vertelden dat mijn ouders waren overleden. Ik was zes. De volwassenen spraken zachtjes, voorzichtig. Een maatschappelijk werker zei dat het een vreselijk ongeluk was geweest. Ze beloofde dat het snel was gegaan. Ze beloofde dat ze niet hadden geleden.
Ik staarde naar het tapijt en prentte een vlek in de vorm van een wolk in mijn geheugen.
Dat was de dag dat mijn oma voorgoed in mijn leven kwam.
