Mijn schoonouders probeerden mijn vader stiekem van mijn bruiloft te weren omdat hij vuilnisman is. Ze zeiden dat het alleen voor de schijn was. Ik stond te trillen van woede toen mijn vader kalm om de microfoon vroeg… en de hele zaal is nooit meer bekomen van wat hij zei.
Mijn naam is Anna, en de man die me heeft opgevoed werkt voor de gemeente.
Mijn vader, Joe, werkt al zolang ik me kan herinneren als vuilnisman.
Sanitaire dienst. Vuilnisophaling. Hoe je het ook wilt noemen, hij doet het al sinds ik een peuter was.
Mijn vader, Joe, heeft als vuilnisman gewerkt.
Mijn moeder overleed toen ik drie jaar oud was.
Kanker. Snel en meedogenloos. De ene dag was ze er nog, de volgende dag lag ze in het ziekenhuis, en toen was ze er niet meer. Zonder waarschuwing. Geen tijd om je voor te bereiden.
Daarna woonden mijn vader en ik alleen nog in een klein appartement met twee slaapkamers aan de zuidkant van de stad. Zo’n plek waar de radiator in de winter rammelde en de ramen in de zomer vastliepen. Maar de huur was stabiel en we redden het wel.
We hadden niet veel, maar we hadden altijd genoeg.
Mijn moeder overleed toen ik drie jaar oud was.
De verwarming bleef aan. De lampen werkten. Er was altijd eten; soms alleen pasta met boter, soms roerei als avondeten. Maar er was altijd wel iets.
Mijn vader vertrok elke ochtend om half vijf naar zijn werk. Ik hoorde de deur zachtjes dichtgaan en voelde het appartement trillen terwijl hij probeerde me niet wakker te maken. Tegen de tijd dat ik opstond voor school, was hij al uren aan het werk.
Hij kwam thuis en rook naar metaal, uitlaatgassen, zweet en iets wat ik niet kon thuisbrengen, maar wat ik altijd herkende.
Mijn vader vertrok elke ochtend om 4:30 naar zijn werk.
Zijn handen waren eeltig. Zijn rug deed bijna elke avond pijn. Sommige avonden sprak hij nauwelijks, omdat de uitputting elk woord uit hem had geperst.
Maar hij miste nooit een oudergesprek. Hij vergat nooit mijn verjaardag. Hij gaf me nooit het gevoel dat ik te veel of te moeilijk was, of dat ik het niet waard was.
Toen ik klein was, dacht ik dat elke vader dat deed. Later besefte ik hoe zeldzaam het eigenlijk was.
Hij heeft zich nooit verontschuldigd voor zijn werk. Hij heeft nooit blijk gegeven van schaamte.
Zijn handen waren eeltig.
Als mensen hem vroegen wat hij deed, zei hij het zonder omwegen: « Ik werk voor de gemeente. Bij de vuilnisophaling. »
« Het is eerlijk werk, » voegde hij eraan toe. « En het houdt de stad draaiende. »
Tijdens mijn tweede jaar als specialist in opleiding ontmoette ik Ethan.
Hij was op bezoek bij een vriend in het ziekenhuis waar ik werkte, en we kwamen toevallig in dezelfde lift terecht. Hij glimlachte. Ik glimlachte terug. We raakten aan de praat en op de een of andere manier hielden we niet meer op.
Hij was standvastig op een manier die ik niet gewend was.
« Het is eerlijk werk. »
Hij was kalm en aandachtig. Het type persoon dat luisterde als je sprak en ook echt onthield wat je zei. Hij probeerde niet alles op te lossen of advies te geven waar je niet om vroeg. Hij luisterde gewoon.
Na drie maanden zaten we te eten in een eetcafé vlak bij mijn appartement toen hij naar mijn familie vroeg.
‘Het zijn alleen ik en ik,’ zei ik. ‘Mijn moeder is overleden toen ik klein was.’
« Het spijt me, » zei Ethan zachtjes.
« Het is oké. Mijn vader heeft me alleen opgevoed. Hij werkt voor de gemeente, bij de vuilnisophaling. »
