Ik ben 35 en voed in principe in mijn eentje twee energieke jongens op die het heerlijk vinden om buiten te spelen. Normaal gesproken is het geluid in onze straat niet meer dan dat van een doorsnee buitenwijk. Totdat onze buurman aan de overkant besloot dat normaal kindergelach een probleem was – en er een veel groter probleem van maakte.
Ik ben 35 en de meeste dagen voelt het alsof ik een alleenstaande moeder ben wiens man slechts af en toe ‘s avonds voor het slapengaan verschijnt.
Mark werkt ontzettend veel. Zo veel dat hij « vertrekt voordat de kinderen wakker worden en vlak voor het slapengaan weer thuis is ».
Mijn kinderen zijn niet het probleem.
Het zijn dus voornamelijk ik en onze twee zoons, Liam (9) en Noah (7).
School. Snacks. Huiswerk. Ruzie. Avondeten. Douchen. Naar bed. En dat steeds opnieuw.
Het is veel, maar eerlijk gezegd? Mijn kinderen zijn niet het probleem.
Ze vinden het juist fijn om buiten te zijn.
Zodra iemand roept: « Speeltuin? », laten ze hun tablets vallen en rennen ze naar hun fietsen.
Ze maken soms wel lawaai, dat klopt.
Ze fietsen rondjes voor ons huis, spelen tikkertje, trappen een balletje met buurtkinderen of gaan naar de kleine speeltuin verderop in de straat.
Ze komen niet in andermans tuinen. Ze beschadigen geen auto’s. Ze trappen geen ballen tegen ramen.
Ze maken soms wel lawaai, natuurlijk. Maar het is het normale lawaai van kinderen. Lachen, roepen « Doel! » of « Wacht op mij! » Niet het gegil uit een horrorfilm.
In een gezinsvriendelijke buurt zou je denken dat dat geen probleem is.
Maar we hebben Deborah.
En ze kijkt naar mijn kinderen alsof het zwerfhonden zijn.
Deborah woont recht tegenover ons.
