Er zijn momenten dat de wereld te lawaaierig wordt en de enige plek om tot rust te komen binnenshuis is. Daar creëert iedereen zijn eigen ruimte, een ‘stille kamer’ waar gedachten hun ritme vinden en de ademhaling als leidraad dient. Voor sommigen wordt die kamer vooral ‘s nachts geactiveerd, wanneer de nacht zwaar is en slapeloosheid angsten en herinneringen naar boven brengt die overdag haastig zijn verdrongen.
Wat een « stille kamer » betekent voor de geest.
Het is geen kamer in de klassieke zin, maar een innerlijk, duidelijk afgebakend gebied waar evenwicht en helderheid de boventoon voeren. Hier heeft elk mentaal object zijn plaats: van angsten met een vleugje onrust tot hoop die als discrete lichtjes hangt. In zulke innerlijke ruimtes kunnen mensen hun eigen stem echt horen en hun stappen afstemmen op een ritme dat niet wordt bepaald door externe druk.
