Ik wist dat de nacht een grens had overschreden op het moment dat Aaron Blake zijn vuist in mijn haar greep en me door de smalle gang van ons rijtjeshuis in Denver, Colorado, sleurde, want de gewelddadigheid van zijn bewegingen had een definitieve toon die anders aanvoelde dan alles wat eraan vooraf was gegaan.
Tot dan toe was er altijd geschreeuw geweest, werden deuren zo hard dichtgeslagen dat de kozijnen rammelden, werd er geduwd in plaats van geslagen, en kwamen er excuses als regen na een brand. Deze keer was er geen pauze, geen aarzeling, alleen maar woede die blijkbaar besloten had dat ze geen grenzen meer hoefde te kennen.
Mijn schouder knalde tegen de muur en voordat ik mijn armen kon optillen of mijn lichaam kon draaien, duwde hij me opnieuw met zoveel kracht dat ik volledig mijn evenwicht verloor.
Ik herinner me het geluid vóór de pijn, een scherpe krak die door mijn lichaam galmde, gevolgd door een zo ondraaglijke pijn dat ik geen lucht meer kreeg. Mijn rechterbeen zakte onder me door op een manier die nooit had mogen gebeuren, en ik stortte op de grond, oncontroleerbaar trillend, terwijl hij boven me stond te schreeuwen dat ik hem hiertoe had gedwongen, dat als ik maar had geluisterd, dit allemaal niet was gebeurd.
In de deuropening van de slaapkamer stond onze dochter Penelope, amper vier jaar oud, als aan de grond genageld met haar knuffelkonijn tegen haar borst geklemd. Haar ogen waren wijd open, verward en doodsbang op een manier die geen enkel kind ooit zou moeten meemaken.
Ik wist dat als ze zou huilen of schreeuwen, zijn woede zich tegen haar zou kunnen keren, en die gedachte boezemde me meer angst in dan de pijn die door mijn been straalde.
Met de laatste restjes kracht die ik nog had, tilde ik mijn hand op en tikte twee keer met mijn vingers op de vloer. Het was een kleine beweging, bijna onzichtbaar, maar wel een die we vaak hadden geoefend onder het mom van een spelletje. Penelope’s ogen waren op mij gericht en ik fluisterde zo kalm mogelijk.
