De mist in Hallstead County was zo dik dat de wereld om ons heen leek te verdwijnen. Hij kleefde aan de dennenbomen, krulde onder de verandaverlichting en dempte het geluid van banden op de oude wegen. Hier verdwenen herinneringen geruisloos, als adem op glas, en bijna veertig jaar lang verdween ook het antwoord op de meest prangende vraag van de county: Wat is er gebeurd met de vijftien kinderen die op een lenteochtend in 1986 in een gele schoolbus stapten en nooit meer terugkeerden?
Het was iets na zeven uur ‘s ochtends toen het telefoontje kwam. Hulpsheriff Lana Whitaker schonk net haar eerste kop koffie in toen de stem van de centralist door de lijn kraakte: « Mogelijke vondst bij Morning Lake Pines. Een bouwploeg die aan het graven was voor een septische tank heeft iets opgegraven waarvan ze denken dat het een schoolbus is. De kentekenplaten komen overeen met een lang geleden afgesloten zaak. »
Lana’s hand verstijfde, de mok verwarmde haar handpalm. Ze hoefde het niet op te schrijven – ze kende de zaak uit haar hoofd. Ze was zelf dat jaar nog een kind geweest, had heimwee vanwege de waterpokken en had vanuit haar slaapkamerraam toegekeken hoe haar klasgenoten de bus instapten voor het laatste schoolreisje voor de zomervakantie. Die herinnering – en het schuldgevoel dat ze er niet bij was geweest – had ze sindsdien als een splinter onder haar huid meegedragen.
De rit naar Morning Lake verliep traag, de mist leek de tijd te vertragen. Langs de smalle weg stonden dennenbomen, stille wachters. Lana passeerde het verlaten rangerstation en sloeg af naar de overwoekerde dienstweg die ooit naar het zomerkamp leidde waar de kinderen naartoe gingen. Ze herinnerde zich de opwinding: een meer, een vuurplaats, nieuwe hutten gebouwd door vrijwilligers. Ze herinnerde zich de jaarboekfoto – lachende gezichten tegen de busramen, rugzakken met cartoonfiguren, Walkmans, wegwerpcamera’s.
