Mijn zoon grijnsde en zei: « De moeder van mijn vrouw is ook bij het kerstdiner. Probeer ons niet voor schut te zetten. »
Ik glimlachte. Hij wist niet dat ik ook iemand had uitgenodigd. Toen de deurbel ging, werd zijn gezicht bleek.
De man op mijn veranda draagt een antracietkleurig pak dat meer kost dan mijn maandelijkse pensioen. Sneeuw bedekt zijn schouders. Zijn aktetas glinstert in het licht van de verandaverlichting.
“Mevrouw Naen Creswell?”
Zijn stem klinkt door de decemberkou heen.
“Dat ben ik.”
Ik ga opzij. De scharnieren kraken. « Komt u alstublieft binnen. »
Achter me slaakt iemand een kreet van verbazing. Ik draai me niet om. Nog niet. Ik wil hiervan genieten.
Hallo kijkers, kunt u ons laten weten waar u vandaan kijkt en hoe laat het is?
De vreemdeling stapt mijn drempel over en brengt de winterlucht en de geur van dure eau de cologne met zich mee. Zijn schoenen laten natte afdrukken achter op de houten vloer. De houten vloer die Darien afgelopen lente heeft opgeknapt zonder het me eerst te vragen.
« Mama. »
De stem van mijn zoon breekt als ijs op een rivier. « Wie is dit? »
Nu draai ik me om. Darien staat als aan de grond genageld in de gang, met één hand stevig vastgeklemd aan het deurkozijn. Zijn gezicht is zo wit als oud krantenpapier. Naast hem klemt zijn vrouw, Rian, haar wijnglas zo stevig vast dat ik de steel hoor kraken. De kalkoengeur uit de keuken lijkt ineens te zoet. Weeïg.
‘Dit is Quinton Merrick,’ zeg ik. Mijn stem klinkt stabieler dan mijn handen aanvoelen. ‘Hij is advocaat. Specialist in nalatenschapsplanning.’
De staande klok tikt één, twee, drie keer.
Rians moeder, Vivienne, komt uit de woonkamer in haar witte zijden blouse. Altijd wit, altijd smetteloos. Ze kijkt Quinton aan zoals je naar een vlek op een dure stof zou kijken.
‘Een advocaat?’ Rians stem klinkt luider. ‘Moeder Naen, waarom zou u een advocaat uitnodigen voor het kerstdiner?’
Ik glimlach. Dezelfde glimlach die ik vroeger gaf aan vierdeklassers die dachten dat ze hun gekopieerde huiswerk konden verstoppen.
‘Omdat meneer Merrick en ik al drie maanden samenwerken.’ Ik pauzeer even, laat dat even bezinken. ‘En aangezien we vanavond belangrijke familiezaken te bespreken hebben, leek het me het handigst om alles in één keer af te handelen.’
Quinton steekt zijn hand uit naar Darien.
“U bent vast de zoon van mevrouw Creswell.”
Darien beweegt niet. Zijn hand blijft roerloos langs zijn zij. De verwarming slaat aan. Warme lucht stroomt door het rooster, maar niemand lijkt het warmer te hebben.
“Welk soort gezin is belangrijk?”
Vivienne stapt naar voren. Haar hakken tikken tegen de vloer. Klik, klik, klik. Als een aftelling.
Ik kijk haar in de ogen. Ze heeft me vanavond al twee keer ‘Norine’ genoemd. Verkeerde naam. Het kan haar blijkbaar niet schelen om de juiste te onthouden.
« Het soort zaken waarbij aanzienlijke bezittingen betrokken zijn, » zegt Quinton, met een professionele en kalme toon, « en ingewikkelde familiedynamiek. Toen mevrouw Creswell contact opnam met mijn advocatenkantoor, was ze heel specifiek over de wens dat alles goed gedocumenteerd zou worden. »
“Gedocumenteerd.”
Darien vindt zijn stem terug. Het klinkt als schuurpapier. « Mam, waar heb je het over? »
Ik loop richting de eetkamer. Mijn smaragdgroene jurk, die Kelton me voor onze dertigste huwelijksverjaardag kocht, zwiert langs mijn benen. Ik heb hem al vijf jaar niet gedragen. Vanavond voelde als de juiste gelegenheid.
‘Zullen we allemaal gaan zitten?’ Ik wijs naar de tafel. Het mooie Wedgwood-servies glanst onder de kroonluchter. ‘De kalkoen wordt koud.’
Niemand beweegt. Buiten rammelt de wind tegen de ramen. De kerstboomlichtjes in de woonkamer knipperen. Rood, groen, goud. Rood, groen, goud.
“Moeder Naen.”
Rian zet haar wijnglas op de haltafel. Haar hand trilt lichtjes. ‘Wat is er aan de hand?’
Ik kijk naar haar. Echt naar haar. Naar de crèmekleurige kasjmier trui die waarschijnlijk driehonderd dollar kostte. Naar de diamanten oorbellen die Darien vorige maand voor haar kocht – hij zette ze zonder te vragen op mijn creditcard. Naar de perfecte make-up die de spanning rond haar mond niet helemaal kan verbergen.
‘Wat er aan de hand is,’ zeg ik zachtjes, ‘is dat ik de brochure heb gevonden.’
Darien sluit zijn ogen.
‘Die van Stonegate Senior Living.’ Mijn stem blijft kalm en beheerst. ‘Die in je jaszak. Die met het briefje over de beschikbaarheid in maart, de privékamers en de volledige verzorging.’
Rians gezicht wordt uitdrukkingsloos. Helemaal uitdrukkingsloos. Alsof iemand het heeft schoongeveegd.
“Ik heb ook met mijn bank gesproken.”
