Toen Lena een nieuwe, goedbetaalde schoonmaakbaan aannam, dacht ze dat het gewoon weer een klant was voor haar groeiende bedrijf, totdat ze de naam zag. Twintig jaar nadat haar tante alles van haar had gestolen en haar in de steek had gelaten, had het lot Lena weer voor haar deur gebracht. Zou ze eindelijk gerechtigheid krijgen?
Toen ik drie was, kwamen mijn ouders om het leven bij een auto-ongeluk op de terugweg van een weekendje weg.
Alles wat ze bezaten, inclusief het huis, de spaarcenten en de levensverzekering, zou naar mij gaan.
Mijn tante, Diane, kwam tussenbeide als een soort zelfbenoemde beschermengel. Ze droeg parels naar de begrafenis, glimlachte door haar tranen heen en vertelde iedereen dat ze « voor me zou zorgen ». En een tijdje deed ze dat ook.
Een vrouw die op een begraafplaats staat | Bron: Midjourney
Ze trok in bij mijn ouders, richtte de woonkamer opnieuw in en begon zichzelf te beschouwen als « de enige familie die ik nog had ».
Ik kan me niet veel herinneren van die tijd, maar ik weet wel dat ze zes maanden later al het geld dat mijn ouders voor me hadden achtergelaten, meenam, het huis verkocht en me bij een pleeggezin achterliet. Ze verdween uit mijn leven alsof ze nooit had bestaan.
Ik was te jong om verraad te begrijpen, maar ik wist wel hoe eenzaamheid voelde. Ik ging van het ene pleeggezin naar het andere, zonder te begrijpen waarom het lot me in zo’n moeilijke situatie had geplaatst.
Een klein meisje staat buiten | Bron: Pexels
Op mijn zestiende maakte ik na schooltijd huizen schoon. Op mijn achttiende werkte ik ‘s avonds in kantoren.
En op mijn 23e had ik mijn eigen schoonmaakbedrijf, PureSpace Services. Tijdens mijn tienerjaren, toen ik als schoonmaakster werkte, had ik genoeg geleerd om mijn eigen bedrijf op te zetten. Ik had zes medewerkers, twee busjes en een reputatie voor perfectie.
Ik herinner me nog goed de dag dat ik mijn eerste contract met een klant tekende. Mijn handen trilden zo erg dat ik de inkt uitveegde.
