Na de dood van mijn ouders nam mijn tante hun geld en gaf me weg – 20 jaar later werd ik aangenomen als haar huishoudster.
Als mensen me nu in een keurig uniform zien, met die zelfverzekerde glimlach, dan denken ze dat ik altijd alles op een rijtje heb gehad. Ze zien niet het meisje dat zich door het verdriet heen worstelde, dat een dweil gebruikte als ladder om te ontsnappen aan een leven dat niemand voor haar wilde.
Schoonmaakspullen in een emmer | Bron: Pexels
Het was jaren geleden dat ik nog aan Diane had gedacht. Tot op een doodgewone dinsdagochtend.
Ik zat in mijn kleine kantoor, nippend aan een lauwe kop koffie, en scrolde door nieuwe klantverzoeken op mijn tablet, toen iets mijn aandacht trok.
« Een woning van 325 vierkante meter. Wekelijks onderhoud. Contante betaling. De eigenaar wenst discretie. »
In eerste instantie leek het op een doorsnee advertentie voor een luxe woning, maar toen zag ik de naam.
Even stond ik verstijfd. Toen zag ik het adres. Het had dezelfde postcode als het oude huis van mijn ouders.
Nee, dacht ik. Is dit echt… Diane?
Een vrouw die haar laptop gebruikt | Bron: Pexels
Ik zat daar, starend naar het scherm, terwijl ik me vaag de geur van mijn oude kamer herinnerde. Ik herinnerde me ook dat Diane had gezegd dat ze voor me zou zorgen.
Op dat moment had ik het verzoek moeten verwijderen. Ik zei tegen mezelf dat het niet de moeite waard was om oude wonden open te rijden. Maar mijn vingers zweefden boven het toetsenbord en ik typte een antwoord zonder er veel over na te denken.
« Akkoord. Ik zal dit persoonlijk afhandelen. »
