Mijn dochter gaf haar kerstgeld aan een oudere vrouw in nood bij de kassa van de supermarkt, en ik was zo trots op haar. Maar toen er twee dagen later een envelop in onze brievenbus lag, was ik niet voorbereid op wat erin zat… of op de tranen die vloeiden zodra ik hem openmaakte.
In december verandert onze lokale supermarkt in een chaotische bende. De parkeerplaats wordt een doolhof van ongeduldige automobilisten die rondjes rijden op zoek naar een parkeerplek. Binnen zijn de gangpaden vol met gestreste klanten die zich haasten om op het laatste moment nog ingrediënten te kopen voor de feestmaaltijden die ze moeten organiseren en waar ze zich nu al zorgen over maken.
Ik was niet voorbereid op wat het bevatte…
noch aan de tranen die me overweldigden zodra ik het opende.
Ik heb geleerd me voor te bereiden op zintuiglijke overbelasting: kerstliedjes, eindeloze rijen bij de kassa en de collectieve vermoeidheid die als een onzichtbare wolk op iedereen drukt.
Het is echter grappig om te zien dat gewone plekken, zoals een supermarkt, het toneel kunnen worden van onvergetelijke gebeurtenissen.
Laat me het uitleggen. We zijn een klein gezin. We wonen met z’n drieën in een bescheiden huis. Mijn man brengt zijn dagen door in de garage, komt thuis met vettige nagels en vertelt verhalen over kapotte versnellingsbakken. Ik werk parttime in de bibliotheek en zorg er min of meer voor dat ons huishouden tussen mijn diensten door blijft draaien.
Wij zijn een klein gezin.
