Na het overlijden van oma Evelyn dacht ik dat het inpakken van haar kleine huisje het moeilijkste deel van haar verlies zou zijn. Maar toen ik voor de kelderdeur stond die ze mijn hele leven op slot had gehouden en besefte dat ik naar beneden moest, had ik nooit verwacht een levensveranderend geheim te ontdekken.
Advertentie
Als je me een jaar geleden had verteld dat mijn leven op het punt stond een ingewikkelde, emotionele detectiveroman te worden met mijn oma in de hoofdrol, had ik je uitgelachen.
Oma Evelyn was mijn steun en toeverlaat sinds mijn twaalfde.
Ik heb mijn vader nooit gekend, en nadat mijn moeder bij een auto-ongeluk om het leven kwam, nam Evelyn me zonder aarzeling in huis.
Oma Evelyn was mijn steun en toeverlaat sinds mijn twaalfde.
Ik herinner me dat ik zo klein en verdwaald was, maar haar huis werd mijn toevluchtsoord.
Advertentie
Evelyn heeft me alles geleerd wat belangrijk is: hoe om te gaan met liefdesverdriet, hoe je een goede appeltaart bakt en hoe je iemand recht in de ogen kijkt als je ‘nee’ zegt.
Oma kon streng zijn, maar ze had maar één onbreekbare regel: kom niet in de buurt van de kelder.
Achter het huis, vlakbij de achtertrap, bevond zich een oude kelderingang – een zware metalen deur die aan de achterkant van het huis vastzat.
Oma had maar één onbreekbare regel: kom niet in de buurt van de kelder.
Het was altijd op slot. Ik heb het nooit open gezien.
Advertentie
Natuurlijk vroeg ik ernaar. Als kind zie je een gesloten deur en denk je dat die wel naar een schat moet leiden, of naar een geheime spionnenkamer, of iets dergelijks.
‘Wat is daar beneden, oma?’ vroeg ik dan. ‘Waarom is het altijd op slot?’
En Evelyn maakte er steevast een einde aan.
« Wat is daar beneden, oma? »
