Brian stond al buiten toen Linda uit de taxi stapte.
Hij had zijn armen over elkaar geslagen alsof hij daar stond om een inspectie te doen, niet om zijn grootmoeder te bezoeken. Zijn glimlach was breed, maar zijn ogen waren koud. Zo’n glimlach die alleen bestaat om te laten zien dat hij zich superieur voelt.
“Oh, dus oma heeft jou ook gebeld?” zei hij luid. “Ik dacht dat jij druk bezig zou zijn in de bibliotheek… als een kleine boekenwurm!”
Linda sloeg haar jas dichter om zich heen.
Ze was negentien. Haar haar was netjes vastgebonden, haar tas hing zwaar over haar schouder, en haar ogen stonden vol onrust. Niet omdat Brian haar plaagde — dat deed hij altijd — maar omdat ze bang was voor wat dit bezoek zou betekenen.
Oma Marlene belde niet zomaar.
Oma Marlene was negentig.
Haar stem was de laatste maanden zachter geworden.
En twee dagen geleden klonk ze aan de telefoon alsof ze afscheid nam.
“Mijn liefste,” had ze gezegd. “Ik wil jullie nog één keer zien. Misschien krijg ik die kans niet meer.”
Linda had geprobeerd te lachen, haar gerust te stellen, te doen alsof het overdreven was. Maar ze voelde die koude angst al achter haar ribben.
Er zal haar niets overkomen, dacht Linda terwijl ze naar het oude huis keek. Het komt goed. Ze zal nog honderd jaar leven.
Maar zelfs terwijl ze het dacht, voelde ze dat haar hart loog.
Het huis van herinneringen
Het huis van oma Marlene stond aan het einde van een rustige straat, met een scheve brievenbus en een tuin die ooit prachtig was geweest.
Opa had vroeger rozen geplant. Linda herinnerde zich dat nog. De geur, de kleur, de manier waarop oma altijd zei dat rozen alleen bloeien als je ze met geduld behandelt.
Maar nu waren de rozenstruiken verwilderd.
Het gras stond hoog.
En de ramen zagen eruit alsof niemand ze al maanden had gelapt.
Linda slikte.
Toen ze de voordeur opende, werd ze meteen geraakt door de geur van stof, oude meubels en een vage geur van schimmel.
Brian kuchte overdreven.
“Bah… ik ben allergisch voor stof,” zei hij, terwijl hij zijn hand voor zijn neus hield. “Oma, heb je je kamer niet geveegd of zo?”
