Ik nodigde mijn zoon en zijn vrouw uit voor het kerstdiner bij mij thuis, met een soort voorzichtige hoop die alleen een ouder kan begrijpen. Het soort hoop dat weet dat het al een tijdje niet goed gaat, maar toch gelooft dat een gezamenlijke tafel, vertrouwd eten en een feestelijke avond de oude wonden kunnen helen.
Mijn huis in Portland zag er die avond precies zo uit als ik wilde. De boom gloeide zachtjes in de hoek. Een vuur knetterde in de open haard.
Ik heb Daniels favoriete braadstuk klaargemaakt en het dessert gemaakt waar Olivia altijd om vraagt. Ik wilde dat de avond warm, doordacht en gastvrij aanvoelde. Alsof we weer bij familie waren.
Sinds Daniel drie jaar eerder met Olivia was getrouwd, was onze relatie fragiel geworden. Gesprekken voelden afgemeten aan. Olivia had een scherpe manier van spreken, die ze vaak vermomde als eerlijkheid.
Daniel, die voorheen open en liefdevol was, leek nu terughoudend, alsof hij voortdurend zijn woorden zorgvuldig koos.
Toch hield ik mezelf voor dat vakanties de wonden die door de tijd waren ontstaan, weer geheelden.
Een geschenk gegeven met hoop
Na het eten vertelde ik hen dat hun cadeaus in de garage klaarstonden. Daniel trok een wenkbrauw op, licht geamuseerd, maar volgde me. Onder een breed rood lint stond een zilveren BMW sedan. Hij was niet gloednieuw, maar hij was in perfecte staat. Ik had er maanden voor gespaard, nadat ik zijn oude auto dag in dag uit had zien haperen.
Even leek hij verbijsterd.
Voordat hij iets kon zeggen, gaf ik Olivia een klein, zorgvuldig ingepakt doosje. Daarin zat een designertas die ze maanden eerder had bewonderd. Haar ogen werden groot. Ze hapte naar adem en drukte de tas tegen haar borst.
In dat vluchtige moment ontwaakte er hoop in mij.
