Misschien kan vrijgevigheid de afstand overbruggen.
Misschien zou deze avond anders verlopen.
Het moment waarop alles veranderde
Terug aan tafel veranderde Daniels uitdrukking. Zijn glimlach keerde terug, maar die was niet dankbaar. Eerder zelfvoldaan.
‘Mam,’ zei hij langzaam, terwijl hij naar Olivia keek, ‘mijn vrouw vindt dat het tijd is dat ik je dit jaar een lesje leer. Dus verwacht geen cadeaus van ons.’
Olivia leunde achterover, met haar armen over elkaar, haar glimlach koel en beheerst. « We dachten dat het je zou helpen om grenzen te leren kennen, » voegde ze er luchtig aan toe, alsof het weigeren van vriendelijkheid aan een ouder een leermiddel was.
Het werd stil in de kamer.
Ik zette mijn handen stevig tegen de tafel. Ik had spanning verwacht. Ik had geen vernedering verwacht. Toch herinnerde ik mezelf eraan dat kalmte een vorm van kracht is.
Ik bekeek ze kalm.
‘Dat is mooi,’ zei ik. ‘Want ik heb nog een cadeautje voor je.’
De envelop die ze niet verwachtten
Ik greep in mijn tas en legde een verzegelde envelop op tafel. Iets in mijn toon deed Daniel aarzelen voordat hij hem opende. Toen hij dat deed, werd zijn gezicht bleek.
Binnenin lagen kopieën van juridische documenten die ik weken eerder had afgerond. Het eigendom van mijn huis was overgedragen. Niet aan Daniel. Niet aan Olivia.
Voor mijn jongere zusje.
Maandenlang hadden Daniel en Olivia opmerkingen gemaakt over « de toekomst » en hoe het « alleen maar logisch » was dat het huis uiteindelijk van hen zou zijn. Ik had het steeds afgedaan als onzin, totdat ik iets opving wat ik niet kon negeren.
Het gesprek dat alles veranderde
Drie weken voor Kerstmis was ik bij hen thuis langsgegaan en was ik een sjaal vergeten. Toen ik langs hun kantoor liep, hoorde ik Olivia’s stem door de halfgesloten deur.
‘Je moeder moet ophouden te denken dat ze respect kan kopen,’ zei ze. ‘Ze is alleen en wanhopig op zoek naar aandacht. Blijf aandringen. Uiteindelijk zal ze het huis wel overdragen.’
Daniel maakte geen bezwaar.
