« Een miljonair zag zijn ex-vriendin op straat bedelen met drie kinderen die sprekend op hem leken. Wat er toen gebeurde, zal je hart breken. »
Het was een ijskoude decemberochtend in het centrum van Chicago toen Ethan Wallace, een 35-jarige techmiljonair, uit zijn Tesla stapte om koffie te halen voor een zakelijke bijeenkomst. Hij was zijn e-mail aan het checken toen iets op de stoep hem deed bevriezen.
Daar, tegen een bakstenen muur, zat een vrouw met warrig haar, een gescheurde jas en drie kinderen die om haar heen drongen voor de warmte. Ze hield een kartonnen bordje omhoog met de tekst: « Help ons alstublieft. Alles helpt. »
Maar het was niet het bord dat Ethan deed stoppen, het was haar gezicht. Clara.
Zijn ex-vriendin van de universiteit, de vrouw met wie hij ooit dacht te trouwen. En de drie kinderen naast haar… ze leken onmiskenbaar op hem. Dezelfde scherpe neus, hazelnootkleurige ogen en kuiltjes. Zijn hart bonsde.
Even dacht Ethan dat zijn geest hem parten speelde. Het was meer dan zeven jaar geleden dat hij Clara voor het laatst had gezien. Destijds had hij het met haar uitgemaakt nadat hij een aanbod had gekregen om naar San Francisco te verhuizen en zijn startup op te bouwen. Hij beloofde contact te houden, maar dat deed hij nooit. Het bedrijf explodeerde in succes en zijn leven werd een wervelwind van vergaderingen, investeerders en luxe.
En nu stond ze daar, op straat, en bedelde om geld.
Hij kwam dichterbij, onzeker of ze hem zou herkennen. Ze keek op; haar ogen werden groot, en toen keek ze snel weer naar beneden, alsof ze zich schaamde. Ethans borstkas trok samen.
« Clara? » fluisterde hij. Ze aarzelde. « Ethan… het is lang geleden. »
Hij wilde haar duizend vragen stellen. Wat was er gebeurd? Van wie waren die kinderen? Waarom had ze hem niet gebeld? Maar het jongste kind begon te hoesten, en Clara trok hem dichterbij en fluisterde zachtjes tegen hem.
Ethan dacht niet na. Hij deed gewoon wat hij moest doen. Hij trok zijn jas uit en sloeg die om het trillende kind heen. Toen zei hij, zonder nog een woord te zeggen: « Kom mee. »
Clara’s lippen trilden. « Ethan, ik kan niet… » « Jawel, » zei hij. « Je blijft hier geen minuut langer. »
En zomaar ineens begon het leven dat hij had opgebouwd af te brokkelen. Het begon daar, op die ijskoude straat in Chicago.
Ethan nam Clara en de kinderen mee naar een nabijgelegen koffiezaakje. De warmte en de geur van koffie vulden de lucht terwijl ze in een hoekje plaatsnamen. De kinderen – Emma, Liam en Noah – verslonden pannenkoeken alsof ze al dagen niet goed hadden gegeten.
Clara zag er uitgeput uit. Haar handen trilden terwijl ze water dronk. Ethan kon zijn ogen niet van haar afhouden.
