6. Een cultuur die draait om het zelf.
De moderne maatschappij legt sterk de nadruk op onmiddellijkheid, persoonlijke voldoening en individueel comfort. In zo’n context verliezen relaties die geduld, uithoudingsvermogen en langdurige toewijding vereisen vaak prioriteit.
Moederliefde – standvastig, voorspelbaar en stil – heeft moeite om te concurreren in een wereld die nieuwigheid en constante prikkeling beloont. Dit betekent niet dat ze geen waarde heeft, maar wel dat ze vaak opzij wordt geschoven.
7. De onuitgesproken wonden werden doorgegeven.
Een oudere vrouw wordt in de tuin omhelsd door haar volwassen zoon.
Veel moeders waren ooit dochters die zich niet gezien, niet gewaardeerd of emotioneel verwaarloosd voelden. Wanneer ze zelf moeder worden, proberen ze onbewust die oude wonden te helen door meer te geven dan goed voor ze is, in de hoop van hun kinderen te ontvangen wat ze zelf nooit hebben gehad.
Wanneer de identiteit van een vrouw volledig verbonden raakt met het moederschap, voelen haar kinderen die emotionele afhankelijkheid. Zelfs als ze het niet onder woorden kunnen brengen, voelen ze zich verantwoordelijk voor haar geluk. Afstand nemen wordt dan een onbewuste manier om te zeggen: « Ik kan deze last niet dragen. »
