En de wereld begon in te storten.
In de zaal stopte de muziek. De schermen flikkerden. De presentator kreeg een bericht en verbleekte. « Dames en heren… het contract is opgeschort. » Een pijnlijke stilte daalde neer over tweehonderd mensen. Rodrigo stapte verontwaardigd naar voren. « Opgeschort? Door wie? » Het antwoord was een gefluister: « Door de hoofdinvesteerder. Door de heer Caio Vásquez. »
De naam verspreidde zich als een lopend vuurtje. Iemand liet de video van het wijnincident zien: Rodrigo die zijn eigen financier vernederde. Lorena viel bijna flauw. Investeerders trokken zich terug, aandeelhouders belden wanhopig, meldingen explodeerden op de schermen: blokkades, annuleringen, de vrije val van het bedrijf. Zijn wereld, gebouwd op arrogantie, stortte binnen enkele minuten in.
Uren later gingen Lorena en Rodrigo wanhopig naar Caio’s huis. De deur ging langzaam open. Hij leek kalm, zonder woede, wat nog erger was. Ze smeekten: « Laten we dit oplossen. We wisten niet wie je was. »
Caio antwoordde met een gedempte, vastberaden stem: « Dat is nou precies het probleem. Je hebt niet de moeite genomen om het uit te zoeken. Waarde wordt niet bepaald door uiterlijkheden. »
Rodrigo slikte. « Kunnen we iets voor hem doen? »
Caio schudde zijn hoofd. « Het contract is voorbij. Het vertrouwen ook. » En voordat hij de deur dichtdeed, sprak hij een zin uit die voor altijd zou blijven hangen:
« Wees voorzichtig. Het leven eist zijn tol – vroeg of laat. »
