Na verloop van tijd zag Henry de band sterker worden:
Malik die stenen met Eva liet stuiteren, Eva die Malik pianoles gaf, haar eerste volledige zin: « Ik heb het gedaan. »
Haar stem, ooit opgesloten achter muren die geen enkele therapie kon doorbreken, klonk vrij wanneer Malik er was om haar te begeleiden.
Vijf jaar later stond Malik op het Whitaker-gazon in een toga en met een volledige beurs voor Columbia University. Eva, inmiddels twaalf, sloeg haar armen om hem heen en huilde omdat hij wegging.
« Je vergeet me toch niet? » fluisterde ze.
Hij glimlachte. « Hoe kon ik het meisje vergeten dat mijn leven veranderde? »
Henry legde een hand op Maliks schouder.
« Jullie zijn familie, » zei hij. « Altijd. »
En zo leerde een miljardair wat geen enkel bedrag hem kon leren:
dat het wonder waar je jaren naar hebt gestreefd, soms in je leven komt, gekleed in versleten schoenen en met een boterham met pindakaas in de hand.
Eva’s stem was eindelijk gevonden,
omdat een jongen, uit een wereld ver van de hare, zachtjes tegen haar sprak naast twee vuilnisbakken.
En vanaf dat moment is haar stilte nooit meer teruggekomen.
