De razendsnelle opkomst van Clackers ging niet zonder uitdagingen. De originele bollen waren gemaakt van een hard, zwaar plastic dat ontworpen was om frequente stoten te weerstaan. Herhaald gebruik kon er echter voor zorgen dat de bollen onverwacht braken.
Af en toe vlogen er stukjes plastic door de lucht, met verwondingen aan handen, gezichten en ogen tot gevolg. Er verschenen berichten over ernstige ongelukken in de kranten, wat leidde tot bezorgdheid bij ouders, leerkrachten en ambtenaren van de volksgezondheid.
Scholen verboden het speelgoed al snel en sommige gemeenten beperkten de verkoop ervan. De berichtgeving in de media over verwondingen – waarvan sommige ziekenhuisopname vereisten – versterkte de perceptie dat Clackers inherent onveilig waren.
Wham-O reageerde door het speelgoed opnieuw te ontwerpen met onbreekbare materialen, maar tegen die tijd was de aanvankelijke hype al aan het afnemen.
Het publiek, dat aanvankelijk gefascineerd was door de simpele sensatie van twee botsende plastic bollen, werd steeds wantrouwiger ten opzichte van de mogelijke risico’s. Halverwege de jaren zeventig waren Clackers grotendeels verdwenen uit de reguliere speelgoedwinkels en bleven ze voornamelijk bestaan als verzamelobject onder liefhebbers.
