Ze kwam naar me toe, haar handen trilden. « Jake… Ik hou van jou. Ik zweer dat ik van je hou. Ik was verdwaald, overweldigd, ik… »
« Je was niet verdwaald, » zei ik zacht. « Je zat comfortabel. Je dacht dat je kon verdwijnen, genieten van je kleine ontsnapping, en terugkomen alsof er niets was gebeurd. »
Het zakte weer in. « Het had niet mogen gebeuren. Hij was een oude vriend, we spraken af voor een kop koffie, en toen… Ik weet het niet, het ene leidde tot het andere— »
« Dus je hebt met hem geslapen? » vroeg ik.
Ze verstijfde, tranen rolden over haar wangen.
« Ik… Zijn stem brak. « Ja… »
Ik knikte één keer. Geen woede. Geen voldoening. Gewoon een bevestiging.
« Dus het is voorbij. Pak je spullen. Ga naar het huis van je ouders. »
Ze zag eruit alsof ze was neergeschoten. « Alsjeblieft… Niet vanavond. Laat me hier blijven. Slechts één nacht. »
« Gastenkamer, » zei ik. « Geen woord voor mij. »
Ik ging naar boven, deed de slaapkamerdeur op slot en ging op het bed zitten terwijl zij beneden bijna een uur huilde. Uiteindelijk vervaagden haar tranen. Toen hoorde ik zijn gedempte stem — aan de telefoon met iemand. Toen sloot de voordeur met geweld dicht.
Ik keek net op tijd uit het raam om zijn auto te zien wegrijden.
Vijf minuten later trilde mijn telefoon met een sms van een onbekend nummer: « Doe dit alsjeblieft niet. Ik hou van jou. Ik zal alles doen. »
Ik heb hem geblokkeerd.
Een ander nummer stuurde me een bericht.
En nog een.
Die avond stuurde ik alle foto’s, documenten en tijdlijnen naar mijn advocaat.
De volgende dag vroeg ik de scheiding aan.
Ik dacht dat het ergste achter me lag.
Maar ik had het mis.
Emily ging nu een versnelling hoger zetten.
