De offers die ik heb gebracht.
En Garrett kreeg de eer.
De ironie was zo overduidelijk dat het feest zo binnen had kunnen lopen en zelf een drankje had kunnen bestellen.
De Whitmores hebben dus onderzoek gedaan.
Ze zagen een mooi huis zonder zichtbare achterstallige betalingen.
Ze hoorden Patricia opscheppen over de « investeringen » van haar zoon.
Ze zagen een familie die over verborgen rijkdom leek te beschikken.
En ze namen Garrett in het vizier alsof ze een buitenkansje roken.
Maar hier zit het probleem met hun plan.
Het geld was niet van Garrett.
Er was geen familiefortuin.
De Whitmores jaagden een fata morgana na.
En als de waarheid aan het licht zou komen, zou mijn familie alleen maar met de gevolgen blijven zitten – tenzij iemand het tegenhield.
Ik trof Wesley Crane aan bij de service-ingang, met een klembord in de hand, terwijl hij toezicht hield op het cateringpersoneel.
Hij keek op toen ik dichterbij kwam, zijn professionele masker maakte plaats voor oprechte warmte.
‘Is alles in orde, mevrouw Burns?’ vroeg hij.
Ik wierp hem een veelbetekenende blik toe.
Hij corrigeerde zichzelf onmiddellijk.
‘Bethany,’ zei hij.
‘Ik heb een gunst nodig,’ zei ik tegen hem. ‘Achtergrondinformatie over de Whitmores. Alles wat je kunt vinden – bedrijfsdocumenten, krantenartikelen, wat er ook maar te vinden is.’
Wesley vroeg niet waarom.
Dat waardeerde ik aan hem.
Hij knikte slechts en zei dat hij zou kijken wat hij kon vinden.
Hij verdween met zijn telefoon al in de hand.
Ik ging terug naar het feest en probeerde me normaal te gedragen, wat met de minuut moeilijker werd.
Toen vond Sloan me.
Ze verscheen naast me als een spook in een designerjurk, haar glimlach zo lieflijk dat je er gaatjes van kon krijgen.
‘Ik denk dat we even moeten praten,’ zei ze. ‘Gewoon met z’n tweeën. Om elkaar beter te leren kennen.’
Ze legde haar hand op mijn arm alsof we al jaren vrienden waren.
Ik liet me door haar naar een rustig hoekje bij de toiletten leiden.
Zodra we buiten gehoorsafstand waren, verdween haar glimlach alsof die nooit had bestaan.
‘Ik weet van je bestaan,’ zei ze.
Ik knipperde niet met mijn ogen.
‘Ik weet dat je elke maand geld naar huis stuurt,’ vervolgde ze. ‘Je speelt de brave dochter van een afstand.’
Haar ogen vernauwden zich, alsof ze iets bitters had geproefd.
‘Maar dit verbaast me,’ zei ze. ‘Waarom zou iemand die zich nauwelijks een fatsoenlijk appartement kan veroorloven geld sturen naar een familie die haar niet eens mag?’
Mijn kaak spande zich aan, maar ik hield mijn gezichtsuitdrukking neutraal.
Sloan boog zich voorover.
‘Tenzij je,’ zei ze, ‘hun liefde probeert te kopen. Of probeert te bewijzen dat je iets waard bent.’
Ze liet een klein lachje horen.
“Eerlijk gezegd? Het is best triest.”
Toen glimlachte ze opnieuw, maar deze keer was haar glimlach scherp.
‘Je moet weten dat Garrett me alles heeft verteld,’ zei ze. ‘Hoe jaloers je altijd bent. Hoe je er niet tegen kunt dat je niet de lieveling bent. Hoe de familie je alleen uit medelijden verdraagt.’
Ze kantelde haar hoofd alsof ze een insect onder glas bestudeerde.
‘Ik ga met Garrett trouwen,’ zei ze. ‘Ik ga deel uitmaken van deze familie. En ik denk dat het voor iedereen beter zou zijn als jij gewoon… wegblijft.’
Haar stem zakte.
‘Niemand zou je missen,’ voegde ze eraan toe.
Toen klopte ze me op mijn arm alsof ze een kind troostte en liep weg.
Ik bleef even staan om de woorden te laten bezinken.
Sloan dacht dat ik blut was.
Ze dacht dat het geld van Garrett kwam.
Ze had geen idee wie ik werkelijk was.
Het was alsof je iemand zag opscheppen over zijn huurauto tegen de eigenaar van de hele autodealer.
Eerlijk gezegd, als arrogantie calorieën verbrandde, zou Sloan Whitmore onzichtbaar zijn.
Wesley verscheen plotseling naast me, waardoor ik uit mijn gedachten werd gerukt.
Hij gaf me een map.
‘Dit moet je zien,’ zei hij.
Zijn gezicht was bleek.
Zijn gebruikelijke kalmte was verstoord.
‘De Whitmores zitten niet alleen in de schulden,’ zei hij zachtjes. ‘Er loopt een onderzoek. Meerdere rechtszaken. Er is veel ophef rondom hun bedrijf.’
Ik opende de map daar, midden in de gang.
Financiële gegevens.
Gerechtelijke documenten.
Artikelen.
Hoe meer ik las, hoe kouder ik het kreeg.
De Whitmores waren niet wie ze beweerden te zijn.
Hun ‘vastgoedimperium’ was een kaartenhuis gebouwd op leugens en andermans geld.
Ze stonden op het punt in te storten, en de autoriteiten zaten hen al op de hielen.
Bij deze bruiloft draaide het niet om liefde.
Het was een ontsnappingsplan.
Ik nam de map mee naar mijn auto in de parkeergarage, omdat ik privacy nodig had om te verwerken wat ik las.
De plafondlampen flikkerden alsof ze net zo geschrokken waren als ik.
De documenten schetsten een onaangenaam beeld.
Franklin en Delilah Whitmore hadden jarenlang een klassieke beleggingsfraude gepleegd.
Ze haalden geld op voor projecten die ofwel niet bestonden, ofwel enorm overgewaardeerd waren.
Vroege investeerders werden betaald met geld van latere investeerders – de oudste truc die er is.
Maar het kaartenhuis stortte uiteindelijk in elkaar.
Beleggers stelden vragen.
De accountants drongen aan.
Federale rechercheurs hadden een zaak geopend.
De Whitmores hadden snel een exitstrategie nodig.
Daar komt mijn broer, Garrett, binnen.
Ik kon hun verdraaide logica doorzien.
Zoek een gezin dat er welgesteld uitziet.
Trouw ermee.
Gebruik die connectie om een tanende reputatie op te vijzelen – of op zijn minst om een schuilplaats te hebben voor het geval alles in elkaar stort.
Ze waren waarschijnlijk van plan om al het bezit van mijn familie te plunderen voordat ze verdwenen en ergens anders hun oplichtingspraktijken voortzetten.
Wat ze niet beseften, was dat mijn familie niets bezat.
Het huis was verhypothekeerd.
Het salaris van Garrett was gemiddeld.
Het enige geld dat het gezin Burns binnenkreeg, kwam van mij.
En dat zou ik met één telefoontje kunnen stoppen.
De Whitmores stonden op het punt te ontdekken dat ze de verkeerde familie als doelwit hadden gekozen.
En als ze dat deden, lieten ze Garrett sneller in de steek dan een zinkend schip – waardoor mijn broer met een gebroken hart achterbleef en mijn ouders vernederd werden.
Een deel van mij wilde het laten gebeuren.
Laat ze allemaal de consequenties van hun keuzes onder ogen zien.
Mijn moeder, die mijn erfenis zonder aarzeling weggaf.
Mijn broer, die nooit voor me opkwam.
Laat ze voelen hoe het is om afgedankt te worden.
Over het hoofd gezien.
Weggooien.
Maar ik kon het niet.
Hoeveel pijn ze me ook hadden gedaan, ze bleven mijn familie.
Garrett was nog steeds de jongen die me leerde fietsen, ook al was hij dat ergens onderweg vergeten.
Mijn moeder bleef de vrouw die de hele nacht opbleef toen ik waterpokken had, ook al besloot ze later dat ik het niet waard was om herinnerd te worden.
Familie is ingewikkeld.
Je kunt van mensen houden en tegelijkertijd woedend op ze zijn.
Je kunt de behoefte voelen om ze te beschermen, zelfs als ze het niet verdienen.
Dus ik heb een besluit genomen.
