Escalatie en het breekpunt
De situatie verslechterde toen Lucas, nog steeds gevangene van zijn verslavingen, terugkwam om hulp te vragen. Bedreigingen, gevaarlijke schulden, destructief gedrag: ik heb betaald om hem nog één keer te redden, ten koste van al mijn spaargeld.
Ik probeerde strikte regels op te leggen, in de hoop dat een kader kon voorkomen dat het terugviel. Maar blindheid en overmatige overdaad bleven haar excessen voeden. De dag dat hij me dood wenste voor de levensverzekering, ging er voorgoed iets kapot.
Ik heb hem eruit gezet. Niet uit wraak, maar uit noodzaak. Om mijn ouders te beschermen. Om mezelf te beschermen.
De prijs van ontkenning
De weken die volgden werden gekenmerkt door zware stilte en voortdurende schuldgevoelens. Mijn ouders leden, opgegeten door de afwezigheid van hun zoon. Toen kwam het onherstelbare: Lucas kwam midden in de nacht terug, op zoek naar geld. Er ontstond een ruzie. Mijn vader stierf aan een hartaanval, recht voor mijn ogen, via een beveiligingscamera.
Lucas vluchtte en liet een man op de grond achter. Die nacht maakte een einde aan alle illusies: grenzeloze liefde had vernietigd wat het wilde beschermen.
Op de begrafenis leek Lucas dronken en probeerde zichzelf op het podium te zetten. De confrontatie was gewelddadig. Dit was het definitieve einde van de band. De familie ging die dag uit elkaar, niet uit woede, maar uit waarheid.
