Ik begon niet te rennen. Ik schreeuwde niet. Ik liep gewoon naar haar toe, mijn hart klopte zo hard dat ik het gevoel had dat iedereen om me heen het kon horen.
Lucy keek op en herkende me. Haar lippen trilden, maar ze zei niets. Ik ook niet. Ik pakte haar hand, tilde haar kleine koffer op en we verlieten zwijgend het vliegveld.
Op mijn telefoon bleef het bericht nog steeds oplichten als een open wond:
« De familie heeft besloten bij jullie te blijven. Probeer tijdens de reis geen contact met ons op te nemen. »
Christine, mijn schoondochter, had het dertig minuten eerder gestuurd. Dertig minuten waarin Lucy alleen was gebleven, omringd door vreemden, terwijl haar vader, mijn zoon Daniel, met zijn vrouw en twee andere kinderen in de eerste klas van een vliegtuig stapte.
Ze hadden me niets gevraagd. Ze hadden me niets uitgelegd. Ze hadden Lucy gewoon achtergelaten als ongewenste bagage.
Op de terugweg staarde Lucy naar het landschap door het raam, haar handen klemden zich vast aan haar knieën. Ik voelde haar angst, haar schaamte, haar verwarring. Dit kind wist al wat het betekende om afgewezen te worden.
Het was niet de eerste keer dat ze hem in de steek hadden gelaten. Maar het was wel de eerste keer dat ze het met zoveel wreedheid hadden gedaan.
